ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦਕਸ਼, ਯੋਗਯ, ਕਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਸਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਾਇਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਹਿਆ, "ਵ੍ਰਜ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਨੀਕੇ, ਸਰਦ ਰਾਤ 'ਚ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਰ ਦਾਤਾ, ਕੀ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂ?" "ਜਲ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਸੱਪ ਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ ਤੋਂ, ਢੁੱਲਾਂ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ 'ਚ ਆਇਆ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਏ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ।" "ਹੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ ਮੰਨ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ-ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾ।" "ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਾਹ ਚਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਫਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ, ਮਨਮੋਹਣ ਬੋਲ, ਤੇਰੀ ਬੁਧਿ ਮਨ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਣੀ ਦੇ।" "ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਹੈ; ਕਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੰਗਲ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਨੀ ਹਨ।" "ਤੇਰੀ ਹਾਸੀ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰਾ ਖੇਡ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਹੇ ਮੋਹਕ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਵਿਗਾੜ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਪਥਰ, ਘਾਹ, ਤੇ ਪੌਦੇ 'ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਨ, ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।" "ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦਿਲ 'ਚ ਪਿਆਰ ਜਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਮੁਸੀਬਤ 'ਚ ਧਿਆਨਯੋਗ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਡੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਤੇਰੇ ਹੋਠ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਸਲੀ ਨੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਪਿਆਰ ਵਧਾ ਕੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਾਸਨਾ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਿਓ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਦਿਨ 'ਚ ਜੰਗਲ 'ਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਲ ਸਦੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਸਤ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ ਓਹ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਅਖੀਰਲੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ। ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ, ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ?" "ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਦਿਲ 'ਚ ਉਠਦਾ ਪਿਆਰ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਾਲਸਾ ਤੇ ਚੱਕਰ 'ਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਿਹਰ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਅਣਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ।" "ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ। ਕੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਤੇਜ਼ ਪਥਰਾਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ? ਸਾਡਾ ਮਨ, ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲੀ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਇਕਤੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ "ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਗੀਤ" ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲਵਕੜੀ ਪਾ ਕੇ ਅੱਗ 'ਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਵਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀਆਂ ਵੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਅੱਗ 'ਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਰੂਪ ਹੋ ਕੇ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨਪੂਰਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਲੋਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰੀ ਦੁਆਰਾ ਛੱਡੀ ਗਈ ਦੁਵਾਰਕਾ, ਅਕਸਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ। ਬਚੇ ਹੋਏ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਅਵਤਾਰ, ਸ਼ੌਰਯਮਈ ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਚਲਾਵਾਂ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਧਦੀ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕਰਦਾ, ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ, ਅਗਿਆਨੀ ਆਤਮਾ ਵਾਰ ਵਾਰ "ਮੈਂ" ਤੇ "ਮੇਰਾ" ਦੀ ਝੂਠੀ ਸੋਚ 'ਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬੁਧਿ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜੀਵ ਫਿਰ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ, ਲਿੰਗ ਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਚੁੱਪ, ਬੁਧਿ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਛਮਾਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤੇ ਸੰਪੱਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਲ ਪਏ, ਮੂਰਖ, ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ, ਅਧਰਮੀ, ਦਇਆਯੋਗ ਜਾਂ ਖਿਡੌਣੀ-ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਭਰਮ ਤੇ ਬੰਧਨ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ 'ਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਿਰਗੀ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ, ਲੱਜਤ, ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਬਣਾਏ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਣਾਏ ਜੀਵਾਂ 'ਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਜਿਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵਿਗੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਝੁਕਾਅ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।