ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਸੰਤੋ, ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਭਰੀ ਕਥਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਤਿ-ਯੁਗ, ਤਪ, ਯੋਗ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਯਜ੍ਯਾ, ਵ੍ਰਤ, ਤਪੱਸਿਆ, ਇ enna ਤਕ ਕਿ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵੀ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਚ ਤੇ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ? ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਣਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਥਾ ਤਾਂ ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਦਾ ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਯੋਗ ਆਦਿਕ ਰਸਤੇ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਰਾਂ ਮੁੱਖ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ। ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।" ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਭਾਰ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏਗੀ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ! ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਤਵਤਸਲ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਤੇ ਨਾ ਜਾਓ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਭਗਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਨਿਰਾਕਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰੋ।" ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਤਦ ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਈਸ਼ਵਰੀ ਤੇਜ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਆਪ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਧਰਮ ਕਿਰਿਆ ਐਲਾਨ ਹੋਈ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਮਾਰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਧਰਮ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਧਰਮ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੀ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਰਮ ਨਾਗਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸ਼ੌਣਕ!" ਭਕਤੀ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣੀ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੀ: 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੀ, ਨਾਥ।' ਸਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਕਿਥੋਂ ਆਈ? ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੁਣ ਕਥਾ ਦੇ ਸਾਰ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲੀ, "ਅੱਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਾਰੇ, ਮੈਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਹਲ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਟ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਣ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਕਤੀ! ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਭਕਤੀ ਮਾਤਾ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈ। ਸਭ ਲੋਕ, ਜੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹਨ। ਹਰੀ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਭਾਗਵਤ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਹੋਰ ਕੀ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਹੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਵਰਨਹਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਣਨਹਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਵਿਲੱਖਣ ਭਗਤੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਬਦਲੀ ਵਰਗੇ ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਹਣੇ ਅਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਕਸ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਰਨੀ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।" "ਤਿੰਨ ਭੰਗੀ ਮੁਰਤੀ ਵਿਚ ਖੜੇ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦਸ ਲੱਖ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਚੇਤਨ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਮਿੱਠੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।" "ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਆਦਿਕ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਧੁਨ ਉਠੀ, ਅਲੌਕਿਕ ਰਸ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਾ ਗਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਗੂੰਜੀ।" "ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਘਰ, ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਬੋਲੇ, 'ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਅਗਿਆਨੀ, ਕਪਟੀ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'" "ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਕਥਾ-ਯਜ੍ਯਾ ਨਾਲ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ। ਕੀ ਕਿਸੇ ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ?" ਕੁਮਾਰਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ, ਕਪਟੀ ਤੇ ਕਾਮੀ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਖੰਡੀ, ਡਾਹੂ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਪੰਜ ਮਹਾਂਪਾਤਕ ਕਰਦੇ, ਧੋਖਾ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਯੀ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪਰ-ਸਤ੍ਰੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਹਠੀ, ਚਲਾਕ, ਪਰਾਇਆ ਮਾਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨਸਾ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਸੰਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣੀ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਸਭ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਣਨਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ।