ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਮਨ, ਬੋਲ, ਤੇ ਕਰਮ ਕੇਵਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਓ ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਵਰਤਕ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰੱਖ਼ਤ ਸੜ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਦਰੱਖ਼ਤ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਚੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਚੇਤਾਂ ਨੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਦੱਖ—ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ—ਕਹਲਾਇਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਈ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਇਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸਣ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਵੇਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸਰਦ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਹਾਂ, ਦਾਤਾਰ, ਕੀ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂ? ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਜਹਿਰੀਲੇ ਪਾਣੀ, ਸੱਪ ਰੂਪ ਰਾਖਸ, ਤੂਫ਼ਾਨ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੈਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਦਇਆਲੂ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹੱਥ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ। ਹੇ ਵੀਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੇਵਕ ਮੰਨ, ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾ। ਹੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘਾਹ ਚੁਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਫਣਾਂ ਨੇ ਚੁੰਮੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ, ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾ। ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੁੱਖੀਆਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਕਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਹਾਸੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ—all ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੋਹਨ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਚਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਨ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲੱਥੜਿਆ, ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਨਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹਨ; ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਡੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਹੋਠ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਂਸਲੀ ਨੇ ਚੁੰਮੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਸ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਯੁੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਘੁੰਗਰਾਲੂ ਵਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਭਰਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚੁਤ। ਤੇਰਾ ਰਸ ਭਰਿਆ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਹੜੀ ਨਾਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਘਰ ਜਾਵੇਗੀ? ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਤੇਰਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਰਸਾਉਂਦੇ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹਨ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ। ਕੀ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਸਾਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵਤਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਧਰੋਹਰ ਹੈ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਯਾਣ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—all ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਆਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ। ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦੁਵਾਰਕਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਨਿਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ। ਉਥੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਹੈ। ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ (ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ) ਵੰਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਮਹਾਨ ਪੰਥ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ, ਬਾਲ-ਲੀਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਵਿਰਤਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਪੰਥ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਧਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਲਾਲਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਆਤਮਾ "ਮੈਂ" ਤੇ "ਮੇਰਾ" ਦੇ ਝੂਠੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।