ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਲਕੜੀ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰਹੀ ਤਕ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਬੋਲ, ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਛੱਡੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਵਰਤਕ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਏ ਅਤੇ ਬਰਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਦਰੱਖਤ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਾਰਣ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਾ ਨੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼, ਚਾਹੀਦੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ। ਉਹ, ਜੋ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਛਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਦਕਸ਼ਾ, ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, "ਸਮਰੱਥ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਵ੍ਰਜਾ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਪਤਝੜ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਲ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੋਭਾ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਮੁਫਤ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ?" "ਜਲ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਸੱਪ ਰੂਪ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂਫਾਨ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਰਦਾਸ ਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਾਟਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਹੱਥ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਸਿਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੁਭ ਹੱਥ ਰੱਖ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਸ ਮੰਨ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾ।" "ਜੋ ਪਾਪੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਘਾਹ ਚਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੂੰ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ, ਸੱਪ ਦੇ ਫਣਾਂ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ, ਮਨ ਭਾਉਣੀ ਬੁਧੀ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ।" "ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੁੱਖੀਆਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਹੈ; ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਦਾਨੀ ਹਨ।" "ਤੇਰੀ ਹਾਸੀ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਧਿਆਨ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੋਹਣ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਅਕੁਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਉਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਨ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।" "ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਨੀਲੇ ਵਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਧੁੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹਨ, ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਪਿਆਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਤੇਰੇ ਹੋਠ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਸਰੀ ਨੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮੋਹ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਭਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਯੁਗ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਘੁੰਘਰ ਵਾਲ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਖ ਮੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਭਰਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਖਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਤੇਰੀ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸੁਰਤ-ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ, ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ?" "ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਠਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਤੇਰਾ ਮੁਸਕਾਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਤੇਜ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਥਾਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਲੋਭੀ ਅਤੇ ਵਿਅਕੁਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਜਾ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਆਮ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕੁਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਟ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ।" "ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਸਾਡੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ। ਕੀ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ? ਸਾਡਾ ਮਨ, ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਤੀਹ-ਇਕਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਰਧ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲਵੱਕੀ ਪਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀਆਂ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਲੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਲਈ ਸਹੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਹਰੀ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਬਚੇ ਹੋਏ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਹਕ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ 'ਮਹਾਨ ਮਾਰਗ' ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।