ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਯੁ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਅਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਖਾਮੀਆਂ ਦੇ ਚਲਦੇ, ਸਤ ਦਿਨ ਭਾਗਵਤ ਸੁਰਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਸੁਣਨ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਫਲ ਤਪੱਸਿਆ, ਯੋਗ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ ਦਿਨ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ, ਯਜ, ਵਰਤ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਬਾਰ-ਬਾਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਰਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ।' 'ਹੁਣ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ! ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਜਾਓ ਨਾ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਗੁਣ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਹੋ।' 'ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਭਗਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਨਿਰਾਕਾਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ।' ਉਦ੍ਧਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਜੀ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਥਾਂ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ, ਹਰੀ ਜੀ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸੁਣਨ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਤ ਦਿਨ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਧਰਮ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਇਸ ਲਈ, ਸਤ ਦਿਨ ਭਾਗਵਤ ਪਾਠ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਨਾਗਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਧਰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਭਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ: 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੀ, ਨਾਥ।' ਸਭਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਇਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਹੁਣ ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ: 'ਅੱਜ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਟ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਕਤੀ! ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਰੂਪ ਰਚਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਵੱਸੋ।' ਇਸ ਲਈ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਭਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਧ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਭਾਗਵਤ ਨਾਮ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਹੋਰ ਕੀ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ, ਜਿਸਦਾ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ? ਉਹਦੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਸ਼ਾਮ ਰੰਗ ਦੇ, ਪੀਲੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਕਸ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਤਾਜ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੋਹਕ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਮੁਰਤੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦਸ ਲੱਖ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਮਿੱਠੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਦ੍ਧਵ ਆਦਿ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ, ਰਸ ਦਾ ਅਧਭੁਤ ਪ੍ਰਵਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਸੁਣੀ ਗਈ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਘਰ ਅਤੇ ਆਪਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ! ਇਹ ਅਚੰਭੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਅੱਜ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਅਗਿਆਨੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕੌਣ-ਕੌਣ ਇਸ ਸਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਰੂਪ ਯਜ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਕਿਸੇ ਦਇਆਵਾਨ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ? ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਤੇੜੇ, ਕਾਮੀ ਹਨ—ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਰੂਪ ਯਜ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ, ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਪਖੰਡੀ, ਈਰਖਾਲੂ, ਹਿੰਸਕ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਸਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੰਜ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਰਗੇ ਨਿਰਦਈ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਾ ਕੇ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਸਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਹਠੀ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਅਮੀਰ ਬਣੇ ਹਨ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਰੂਪ ਯਜ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨੀ ਗਈ।