ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰੇਆ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਥੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਅਸਹਾਇਤਾ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੀਆਂ ਫਿਰਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਗੋਪੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਹੋਰ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗੀ: "ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੁਣ ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੋਪੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ; ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉੱਥੇ ਲੈ ਚੱਲ।" ਉਸਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।" ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਧੂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: "ਹਾਏ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰੇ, ਸੱਜਣਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆ? ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਖਾ, ਆਪਣੀ ਗਰੀਬ ਦਾਸੀ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਤੋਂ ਪੂਰੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ—ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਉੱਤਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਸੀਬੀ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਉਸਦੀ ਹੇਠਾਂਈ—ਉਹ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦਨੀ ਚਮਕਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ; ਪਰ ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਉਹਦੀ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਦੇ ਜਿਹੇ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਦੁਬਾਰਾ, ਜਦ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਾਪਸ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਛੱਡਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਏ ਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਭਰੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਅਪਰਾਧ ਕਾਰਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੁਲ ਨਿਰਮਾਤਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿਚ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮਾਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ "ਦਕ੍ਸ਼" ਕਹਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਵ੍ਰਜ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸਣ, ਜੋ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਪਤਝੜ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਮੁਫ਼ਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ; ਦਾਤਾਰ, ਕੀ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦੇਂ? ਪਾਣੀ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਸੱਪ ਰੂਪ ਰਾਖਸ ਤੋਂ, ਆਂਧੀ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸाक्षੀ ਹੈਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੁਭ ਹੱਥ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ। ਹੇ ਵੀਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੋਸਤ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੇਵਕ ਮੰਨ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾ। ਜੋ ਝੁਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘਾਹ ਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਣ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਫਣੇ ਵੀ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਮਨੋਹਰ ਗੱਲਾਂ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ; ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੰਗਲ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਹਾਸੀ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰਾ ਖੇਡ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ—all ਮੰਗਲਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਹੇ ਮੋਹਨ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਊਆਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਪੱਥਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਨ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ, ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਉਂਦਾ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ; ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾ ਦਿੰਦਾ। ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ, ਜੋ ਝੁਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਹਣਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਹੋਠ, ਜੋ ਵਾਂਸਲੀ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਮੇ ਜਾਂਦੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਭੁਲਾ ਦੇਂਦੇ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਭਰ ਫਿਰਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਯੁੱਗ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ; ਤੇਰੇ ਘੁੰਗਰਾਲੂ ਵਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੰਦ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਓਹ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਭਰਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—all ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਖਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਤੇਰਾ ਰਸ ਭਰਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗੀ? ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਠਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਤੇਰਾ ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਲਚਾ ਕੇ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਕੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਤੀਖੇ ਕੰਡਿਆਂ ਦਾ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਸਾਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, "ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਗੀਤ," ਦਸਮੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਪੁਰਾਣ, ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪੂਤ੍ਰਵਧੂਆਂ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਇਕਤਾ ਨਾਲ।