ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਛਾਪਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਭਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਚੁਪਚਾਪ ਚੁੰਮੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਕੋਪਲੇ ਚੁਭਣ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। "ਵੇਖੋ ਗੋਪਿਓ, ਇੱਥੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛਾਪ ਹੋਰ ਵੀ ਗਹਿਰੀ ਹੈ," ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੁਣਨ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਥੇ ਉਸ ਲਈ ਫੁੱਲ ਚੁੰਨਦਾ ਦਿਸਿਆ; ਹਰ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਤੇ ਆਤਮ-ਤ੍ਰਿਪਤ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗੋਪੀ ਨਾਲ ਰਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਲਾਚਾਰੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜਿਸ ਗੋਪੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ: "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਹੋਰ ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਿਆ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਆਏ, ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ, ਹੁਣ ਜਿਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।" ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। "ਹਾਏ! ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਬਲਵਾਨ? ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਦਰਸ਼ਨਹੀਨ ਸੇਵਿਕਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਮਿਲੀ ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਬੇਹਾਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮਾਣ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਤੇ ਵਿਗਾੜ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਲਜਜਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਦਨੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ, ਬੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਕਰਤੂਤ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਸੜਨ ਲੱਗੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਏ ਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਦਰਖ਼ਤ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਡਰ ਕਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਤੀਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਜਨਮਿਆ। ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਹੇਠ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਚਾਹਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵ ਰਚੇ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ 'ਦਕ੍ਸ਼' ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਵ੍ਰਜ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲੀਏ ਤਰਸਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਪਤਝੜੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮੁਫਤ ਦੀਆਂ ਸੇਵਿਕਾਵਾਂ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ?" "ਪਾਣੀ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਸੰਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਤੋਂ, ਆਂਧੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ।" "ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਭੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਹਥ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾ।" "ਜੋ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘਾਹ ਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਫਿਰਨ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਫਣਾਂ ਨੇ ਚੁੰਮੇ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਬੋਲ, ਤੇ ਅਚੁਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾ।" "ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੁਖੀਆਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੰਗਲ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ ਹਨ।" "ਤੇਰੀ ਹਾਸੀ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇਰਾ ਖੇਡਣਾ ਤੇ ਧਿਆਨ, ਸਭ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੋਹਨ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਾਂਆਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਪੈਰ ਪੱਥਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੋਪਲੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਨ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।" "ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।" "ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ, ਜੋ ਨਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਵਿਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨਯੋਗ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਤੇਰੇ ਹੋਠ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਂਸਲੀ ਨੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਿਨ ਭਰ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਸਦੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਘੁੰਗਰਾਲੂ ਵਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਸਤ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਛਿਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਭਰਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚੁਤ। ਤੇਰੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਕਿਹੜੀ ਨਾਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ?" "ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਉਠਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਤੇਰਾ ਹਾਸਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਚਾ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਦਾ ਰੂਪ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜੇ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਬੋਲ, ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।