ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਬੜੇ ਹੀ ਧਨੀਆਂ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਉਹੀ ਚਰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਚਰਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਹੁਤ ਗहरे ਦਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਚਯੁਤ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਰਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ—ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਘਾਹ ਤੇ ਨਰਮ ਪੌਦੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ, ਦੇਖੋ, ਇਹ ਚਰਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗहरे ਹਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੁਣਨ ਲਈ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਫੁੱਲ ਚੁਣੇ; ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਸੰਵਾਰੀਆਂ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਨਵਾਈਆਂ।" “ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਅਦ्वੈਤ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਲਿਆ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਦਿਖਾਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖਦੀਆਂ ਤੇ ਦੱਸਦੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਗੋਪੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ— ਉਹ ਗੋਪੀ ਸੋਚਦੀ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਾਂ: ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਭਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ, “ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ; ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ।” ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।” ਪਰ, ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਧੂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਆਖਦੀ, “ਹਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਬਲਵਾਨ? ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ!” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਨਾ ਜਾਣਦੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਅਭਿਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ, ਗੋਪੀਆਂ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਆ ਗਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਬੋਲ, ਤੇ ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਡੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਮੁੜ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਛੱਡਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਵਰਤਕ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੰਞਾ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਬਣਦੇ ਵੇਖ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਏ ਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਣੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਕਾਰਨ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤਾ ਜਨਮਿਆ। ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਤੇ, ਦਕਸ਼ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਦਕਸ਼ ਨਾਮ ਪਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਕਰਕੇ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਵ੍ਰਜਾ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੂੰ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਰਦ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਲ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਮੁਫ਼ਤ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਰ ਦਾਤਾ, ਕੀ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ? ਜਲ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਸੱਪ ਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ ਤੋਂ, ਤੂਫ਼ਾਨ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖਤਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਕਮਲ ਹਥੇਲੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਸਾਡੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖ। ਹੇ ਵੀਰ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮਿੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਰੂਪ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾ। ਜੋ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਘਾਹ ਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਸੱਪ ਦੇ ਫਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਮਨ ਦੇ ਦੁਖ ਹਟਾ। ਮਿੱਠੀ ਬਾਤ, ਮਨ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁਧੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ; ਕਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ, ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦੀਆਂ; ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਦਾਨੀ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਹਾਸ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇਰਾ ਖੇਡ, ਤੇ ਧਿਆਨ—ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਹੇ ਮੋਹਣ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਰੂਪ ਪੈਰ ਪੱਥਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਨਰਮ ਪੌਦੇ ਤੇ ਚਲਦੇ; ਸਾਡਾ ਮਨ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ; ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਜਗਾਉਂਦਾ। ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ, ਜੋ ਨਮਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹਨ, ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ; ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦੁਖ ਹਟਾ। ਤੇਰੇ ਹੋਠ, ਮਧੁਰ ਵਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਚੁੰਮੇ, ਪਿਆਰ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਦੁਖ ਮਿਟਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਮੋਹ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਭਰ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਸਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਤੇਰੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੰਦ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਖਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚਲ; ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ? ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਉਠਣਾ, ਤੇਰਾ ਹਾਸ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਚਮਕ, ਹੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲਲਚਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।