ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਜਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਦੇ ਅਲਿੰਗਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ? ਜਾਂ ਅਚ੍ਯੁਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਵਾਂਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਦੇ ਸਤਨ ਤੋਂ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਦਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ; ਕੀ ਦਰੱਖਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਤਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਦੂਜੀ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਭੇਸ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੋਰ ਨੇ ਰਥ-ਦੈਤ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਪੀ, ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਭੇਸ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਦੂਜੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ। ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਬਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ; ਇੱਕ, ਵਾਛਾ-ਦੈਤ ਬਣ ਕੇ, ਹਾਰ ਗਈ; ਤੇ ਹੋਰ crane-demon ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ, ਦੂਰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਬੁਲਾਈ, ਦੂਜੀ ਵਾਂਸ ਵਜਾ ਕੇ, ਖੇਡ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ, "ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ!" ਇੱਕ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੂਜੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਚਲਦੀ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਚਲਣ ਦੇਖੋ," ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। "ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਕੀਤਾ ਹੈ," ਕਹਿੰਦੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਹਿਰਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ। ਇੱਕ, ਦੂਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਦੰਡਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ!" ਇੱਕ, "ਓ ਗੋਪਾਂ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇਖੋ! ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ," ਕਹਿੰਦੀ। ਇੱਕ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਰਤਬਾ ਉੱਤੇ ਬੰਨ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਮੱਖਣ ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੰਨ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਘੜੇ ਤੋੜ ਕੇ ਘੀ ਚੁਰਾਇਆ!" ਡਰ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਅਡੰਬਰ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ वृੰਦावਨ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਚਰਨ-ਨਿਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਨੰਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧਵਜ, ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਜੌ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਚਰਨ-ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ; ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ, ਵਧੇਰੇ ਸਨੇਹੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਇਹ ਚਰਨ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਣ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅਲਿੰਗਨ ਕਰਦੀ ਹੈ?" "ਨਿਸਚਿਤ, ਇਹ ਨੇ ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ।" "ਕਿੰਨੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਇਹ ਬੇਲੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਰਨ-ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ, ਜੋ ਗਹਿਰੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਚਰਨ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਗੇ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ—ਨਿਸਚਿਤ, ਘਾਹ ਤੇ ਨੌਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਪੈਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।" "ਇੱਥੇ, ਗੋਪੀਆਂ, ਇਹ ਚਰਨ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਧੇਰੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਹਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।" "ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕੇ; ਹਰ ਪੈਰ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ; ਨਿਸਚਿਤ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੇਸ ਸਜਾਏ।" "ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਅਦ੍ਵੈਤ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਦਿਖਾਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੀਆਂ; ਤੇ ਜਿਸ ਗੋਪੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ— ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਮਝਣ ਲੱਗੀ: "ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ: "ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚਲ ਸਕਦੀ; ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।" ਪਰ ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦुलਹਨ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। "ਹਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰੇ, ਸਜਣ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ? ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਨਾ ਜਾਣ ਸਕੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੌਕ-ਝੋਕ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੰਦਨੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਤਕ ਜੰਗਲ 'ਚ ਵੜ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਮੁੜ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਬੋਲ, ਕਰਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਮੁੜ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਛੱਡਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਵਰਤਕ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਇਆ ਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਬਚ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਸਮਾਂ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਬਧ ਵਸ਼, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਇੱਛਿਤ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।