ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਚੂਤਾ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਪਨਸਾ, ਆਸਨਾ, ਕੋਵਿਦਾ, ਜੰਬੂ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵਾ, ਬਕੁਲਾ, ਆਮਰਾ, ਕਦੰਬ, ਨੀਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ? ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਇਸ ਤੋ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਤੋਂ?" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਅਚੁਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ? ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਸਤਨਾਂ ਦੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ کندੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਮਦ-ਮਸਤ ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ; ਕੀ ਦਰੱਖਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਝੁਕਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਲਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਲਤਾਵਾਂ ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕੀ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਤਨ ਚੁਸਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਨਕਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ, ਰਥ-ਦੈਤ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਦੈਤ ਵਾਂਗ ਬਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਗਵਾਲ-ਬਸਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵਾਂਗ, ਗਵਾਲ-ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ, ਵਛੜਾ-ਦੈਤ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਬਕ-ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ, ਦੂਰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ!" ਇੱਕ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੂਜੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਵੇਖੋ," ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ। ਇੱਕ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ, ਦੂਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਮੈਂ ਦੁਰਾਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ!" ਇੱਕ, "ਓ ਗਵਾਲ-ਬੱਚਿਆਂ, ਵੇਖੋ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ-ਅੱਗ! ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ," ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਠੇਕੜੀ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਮੱਖਣ-ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਠਕੇ ਤੋੜੇ ਤੇ ਘੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ!" ਡਰੀ ਹੋਈ ਦੂਜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਕਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ, ਜੋ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧਵਜ, ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਜੌ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਛਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਣ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਲਗਦਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਨੇ ਜਰੂਰ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।" "ਕਿੰਨੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ ਇਹ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਪੌਦੇ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੁਤ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ—ਜਰੂਰ, ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।" "ਵੇਖੋ, ਗੋਪੀਆਂ, ਇੱਥੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀਆਂ ਹਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਾਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਥੱਲੇ ਰੱਖਿਆ।" "ਇੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕੇ; ਹਰ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ; ਜਰੂਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਸਜਾਏ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਅਦਵੈਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਅੰਗ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਦਿਖਾਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਗੋਪੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ— ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੀ ਹੈ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਣ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਲੈ ਜਾਓ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ," ਪਰ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗੋਪੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਰੋਣੀ ਹੋ ਗਈ। "ਹਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰੇ, ਸੱਜਣ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਬਲਵਾਨ? ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਦਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ।" ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਾਣ ਆਇਆ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਾਣ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਚਰਜ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀਆਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦਨੀ ਦਿਸਦੀ ਸੀ; ਪਰ ਜਦ ਅੰਧੇਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲ ਗਈਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਛੱਡਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਏ ਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਕਾਰਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।