ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਅਦਭੁਤ, ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ, ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।" ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਚਾਨਕ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਐਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਮਾਦਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਾਲਾਂ, ਸਨੇਹ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਝਦੀ, "ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਚਾਲ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਲਚਲਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾਇਕੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਭਟਕਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ: "ਓ ਅਸ਼ਵੱਠ, ਪਲਕਸ਼, ਨਿਆਗਰੋਧ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚੁਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?" "ਓ ਕੁਰਾਬਕਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗਾ, ਚੰਪਕ, ਕੀ ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਤਮਸਤਕ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਿਆ?" "ਓ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਿਆ?" "ਓ ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ?" "ਓ ਚੂਤਾ, ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਪਨਸਾ, ਆਸਨਾ, ਕੋਵਿਦਾ, ਜੰਬੂ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵਾ, ਬਕੁਲਾ, ਆਮਰਾ, ਕਦੰਬ, ਨੀਪ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੇ ਸੁੰਨੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ, ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਿਸ ਰਸਤੇ ਗਿਆ?" "ਓ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛੋਹ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਦੀ ਗਲਵੱਕੜੀ ਹੈ?" "ਕਿਉਂਕਿ, ਓ ਮਿੱਤਰ, ਕੀ ਅਚੁਤ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਕੁੰਗਕੁਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਇੱਥੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੌਂਚ-ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਰੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਤਮਸਤਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਲਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲਗੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਨਿਸਚਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਪੂਤਨਾ ਬਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਤਨ ਪਿਲਾਉਣ ਆਈ; ਦੂਜੀ, ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ, ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੋਰ, ਰਥ-ਦਾਨਵ ਬਣ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਦਾਨਵ ਬਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਦੂਜੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਣੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਬਣ ਕੇ, ਗਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਕਰਦੀਆਂ; ਇੱਕ, ਵੱਛਾ-ਦਾਨਵ ਬਣ ਕੇ, ਹਾਰ ਗਈ; ਦੂਜੀ, ਬਕ-ਦਾਨਵ ਬਣੀ। ਦੂਰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਂਗ, ਸੱਦ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਵਾਂਗ ਫਲੂਟ ਵਜਾਉਂਦੀ, ਮਸਤੀ ਕਰਦੀ, ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕਰਦੇ, "ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ!" ਇੱਕ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੂਜੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਾਲ ਚਲਦੀ, "ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਵੇਖੋ," ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ। "ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਹੈ," ਕਹਿ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਲੇ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ। ਇੱਕ, ਦੂਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਦੂਰ ਹੋ! ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਆਈ ਹਾਂ!" ਇੱਕ, "ਓ ਗਵਾਲੋ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵੇਖੋ! ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ," ਕਹਿੰਦੀ। ਇੱਕ, ਪਤਲੀ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮੋਰਟਾਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਮੱਖਣ ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਘੜੇ ਤੋੜ ਕੇ ਘੀ ਚੁਰਾਇਆ!" ਡਰ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਕਲ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸਪਸ਼ਟ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ—ਝੰਡਾ, ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਜੌ ਦਾ ਦਾਣਾ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ; ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਵਿਆਹਤਾ ਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ: "ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨੰਦਨੰਦਨ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਗਲਵੱਕੜੀ ਕਰਦੀ ਹੈ?" "ਨਿਸਚਿਤ, ਇਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਕਿੰਨੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਦੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਡੂੰਘੀ ਦਬੀ ਹੋਈ, ਸਾਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੁਤ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਵਿਚੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ—ਨਿਸਚਿਤ, ਘਾਹ ਤੇ ਨਵੀਂ ਕਲੀ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।" "ਇੱਥੇ, ਗੋਪੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਦਬੀ ਹੋਈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਭਾਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ-ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਥੱਲੇ ਰੱਖਿਆ।" "ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕੇ; ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ; ਨਿਸਚਿਤ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਸਜਾਏ।" "ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਤੇ ਅਦੇਵ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਬੇਕਦਰੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ।" ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਭਟਕਦੀਆਂ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਗੋਪੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ— ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਝਣ ਲੱਗੀ: "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਮਾਣ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈ ਜਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।" ਪਰ ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਚਾਨਕ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਆਹਤਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: "ਹਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ? ਓ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਦਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ!