ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜ਼ਬਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵੈ-ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ, ਆਤਮਕ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਾਂ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੁ ਅਚਾਨਕ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਵੰਜੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਤਵਾਲੀ ਹਥਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਪਿਆਰ, ਮੁਸਕਾਨ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ, ਮੋਹਕ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਰਸਭਰੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀ। ਚਲਣ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਬ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ' ਸੋਚਿਆ। ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਭਟਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਤਵਾਲੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਖੜੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਪਰਮ-ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵਸਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। "ਓ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਪਲਕਸ਼, ਨਯਗ੍ਰੋਧ ਰੁੱਖੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਚੋਰੀ ਕਰ ਗਿਆ?" "ਓ ਕੁਰਾਬਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਕ ਰੁੱਖੋ, ਕੀ ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਮਰ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਿਆ?" "ਓ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਿਆ?" "ਓ ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਛੁਹਾਵਟ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ?" "ਓ ਚੂਤਾ, ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਪਨਸਾ, ਆਸਨਾ, ਕੋਵਿਦ, ਜੰਬੂ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵਾ, ਬਕੁਲਾ, ਆਮਰਾ, ਕਦੰਬਾ, ਨੀਪਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੇ ਸੁਨੇਹੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਲੰਘਿਆ?" "ਓ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਏ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ? ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ, ਵੱਡੇ ਕਰਤਬਾਂ ਜਾਂ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਕਰਕੇ ਹੈ?" "ਕਿੰਭੀ, ਅਚੁਤ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ? ਉਸ ਦੀ ਵਲਯੁਕਾ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਕੰਕੁਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਲੋਟਸ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਮੱਤਵਾਲੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; ਕੀ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਵਾਸਤੇ ਝੁਕਦੇ ਹਨ?" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਪੂਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਤਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਸਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ; ਦੂਜੀ, ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ, ਢਾਢਸ ਮਿਲਦੀ; ਹੋਰ, ਰਥ-ਦੈਤ ਬਣ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ; ਦੂਜੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟਦੀ। ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਬਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਕਰਦੀਆਂ; ਦੂਜੀ, ਵਢਾ-ਦੈਤ ਬਣ ਕੇ, ਹਾਰ ਜਾਂਦੀ; ਇੱਕ ਕਾਂ-ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ। ਇੱਕ, ਦੂਰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਬੁਲਾਉਂਦੀ, ਦੂਜੀ ਫਲੂਟ ਵਜਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਖੇਡਦੀ, ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੀਆਂ, "ਸ਼ਾਬਾਸ!" ਇੱਕ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੂਜੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ—ਦੇਖੋ ਮੇਰੀ ਸੁੰਦਰ ਚਾਲ," ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। "ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਹੈ," ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੁੰਨੀ ਨਾਲ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ। ਇੱਕ, ਦੂਜੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਮੈਂ ਦੁਰਾਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ!" "ਓ ਗੋਪੋ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ-ਅੱਗ ਵੇਖੋ! ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ," ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੀ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮੋਰਢੀ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਮੱਖਣ ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਘੜੇ ਤੋੜੇ ਤੇ ਮੱਖਣ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ!" ਡਰੀ ਹੋਈ ਦੂਜੀ, ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਅਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਕਲ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰੰਦਾਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੱਸਦੀਆਂ। ਇਹ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਸਪਸ਼ਟ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਝੰਡਾ, ਕਮਲ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਯਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਫੋਲੋ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ; ਕੁਝ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਵਧੇਰੇ ਨਜ਼ਦੀਕ, ਵਿਆਹਤਾ ਦੇ ਪਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ: "ਇਹ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਣੀ ਨੂੰ ਹਥੀ ਨੇ ਗਲਵਕੜੀ ਪਾਈ ਹੋਵੇ?" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਇਹ ਨੇ ਪ੍ਰਭੁ ਹਰੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ।" "ਇਹ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਪੌਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪਈ, ਕਿੰਨੇ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਗਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ, ਗਹਿਰੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੁਤ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁਣਿਆ ਅਤੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਦੇ ਹੋਂਠਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ; ਹੋਰ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਨਵੇਂ ਪੌਦੇ ਚੁਭ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।" "ਇੱਥੇ, ਗੋਪੋ, ਪਗਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀਆਂ ਹਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੁਣਨ ਵਾਸਤੇ ਰੱਖਿਆ।" "ਇੱਥੇ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਸਤੇ ਫੁੱਲ ਚੁਣੇ; ਹਰ ਪਗ ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ।" "ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨਾਲ ਰਸ ਲੀਆ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਚੰਚਲ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੋਪੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗੀ: "ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ; ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।" ਪਰ, ਤੁਰੰਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਆਹਤਾ, ਇਕੱਲੀ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।