ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਇਸ ਯੋਗ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ—ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ, ਸੁਣਨ ਵੇਲੇ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਪਾਵਨ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਵਿਧੀਵਤ ਦীক্ষਾ ਲੈਣਾ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਬਣੀ। ਜੋ ਲਾਭ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਲਾਭ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾ ਲਿਆ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ, ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜੋ ਫਲ ਤਪ, ਯੋਗ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਯਜਨਾਂ, ਵਰਤਾਂ, ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ—all ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਕੀ ਵਰਨਨ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕਥਾ ਤਾਂ ਬੜੀ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗ ਆਦਿਕ ਰਸਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਸਮੇਟਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨੀ ਭਗਤਾਂ, ਉਧਵ ਆਦਿਕ, ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਹੁਣ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਵਧਣਗੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਵੇਗੀ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ! ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ। ਸਤਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਜਦੋਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ? ਨਿਰਗੁਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਉਪਾਅ ਸੋਚੋ।’” ਉਧਵ ਜੀ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਿਕ ਤੇਜ ਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਲੁਕ ਕੇ ਇਸ ਭਗਵਤ ਮਹਾਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭਾਗਵਤ—ਜੋ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ—ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ-ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ੀ ਗਈ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਨਾਗਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਧਰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਇੱਕ ਅਚੰਭਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਭਕਤੀ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ‘ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੀ, ਨਾਥ’ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਹ ਹੁਣ ਕਥਾ ਦੇ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।’ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ‘ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਣ।’ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੇ ਭਕਤੀ! ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ-ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸ।’ ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਭਕਤੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਸਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹਨ—ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਆਪ, ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਭਗਵਤ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਵਚਨ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਤੁੱਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਭਕਤੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਾਲੇ ਘਟਾ ਵਰਗੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਰਧਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕਣਾਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਤਿੰਨ ਵੰਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਤ, ਦਸ ਲੱਖ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਮਧੁਰ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਧਵ ਆਦਿਕ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜੀ, ਅਲੌਕਿਕ ਰਸ ਭਰ ਗਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਆਈ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਘਰ, ਆਪ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਬੋਲੇ, ‘ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਤਾ ਅਗਿਆਨੀ, ਚਲਾਕ, ਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਦੱਸੋ, ਕੌਣ-ਕੌਣ ਇਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਰੂਪ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਕਿਸੇ ਦਯਾਲੂ ਨੇ ਲੋਕ-ਹਿਤ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ?’” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਸੰਕਲਪ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਭਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਖਸ਼ਤਾ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ।