ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੁਖਸ਼ਰੀਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਪੀੜਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੌਂਕ ਘਾਹ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੈ, ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਅਪਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਆਤਮਾ ਲਈ ਬੰਧਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਮਨ, ਤਨ ਤੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਗਤ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੰਸਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਧਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, austerity ਲਈ ਕਪਿਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਇਕਰੂਪ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇਹ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਨੇ ਨਾਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚਾਨਕ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥਣਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਪ੍ਰੇਮ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਰਸਭਰੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਰੂਪ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਚਲਣ, ਮੁਸਕਾਉਣ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਕਰਦੀਆਂ ਕਿ "ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ।" ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਭਟਕਦੀਆਂ, ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਆਪ ਵੱਖਰੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। "ਹੇ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਪਲੱਖ, ਨਿਆਗਰੋਧ ਰੁੱਖੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਧਰੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ?" "ਹੇ ਕੁਰਬਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਕ ਰੁੱਖੋ, ਕੀ ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਵਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ?" "ਹੇ ਧਨਵੰਤ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕੀ ਤੂੰ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਹੇ ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਹੇ ਚੂਤਾ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਪਨਸਾ, ਆਸਨਾ, ਕੋਵਿਦਾ, ਜੰਬੂ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵ, ਬਕੁਲਾ, ਆੰਬ, ਕਦੰਬ, ਨੀਪ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕਿਧਰ ਗਏ ਹਨ।" "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਏ? ਕੀ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਗਲਵੱਕੜੀ ਨਾਲ ਹੈ?" "ਜਾਂ, ਹੇ ਸਖੀ, ਕੀ ਅਚੁਤ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ? ਕੁੰਗੂਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਮੁੱਖੀਆ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਇੱਥੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਇੱਥੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੀ ਰੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਰਹੇ ਹਨ?" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਵਿਹਲਤਾ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਕੋਈ ਪੂਤਨਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਤਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੁਸਾਉਣ ਲਈ ਆਉਂਦੀ; ਦੂਜੀ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਰੋਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦਸਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਥਾਸੁਰ ਬਣ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਖਾਂਦੀ। ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਕੇ, ਉਹਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ; ਦੂਜੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟਦੀ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਬਣ ਕੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੀਆਂ; ਦੂਜੀ, ਵਤਸਾਸੁਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਕੇ ਹਾਰ ਜਾਂਦੀ; ਤੇ ਹੋਰ crane-ਦੈਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ। ਕੋਈ ਦੂਰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੀ; ਦੂਜੀ ਵਾਂਗ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੀ ਤੇ ਖੇਡਦੀ, ਹੋਰ ਉਸਦੀ ਵਡਾਈ ਕਰਦੀਆਂ, "ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ!" ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੂਜੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਲਦੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਵੇਖੋ," ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ। "ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਹੈ," ਕਹਿ ਕੇ, ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਦੁਸਟ, ਦੂਰ ਹੋ! ਮੈਂ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜੰਮੀ ਹਾਂ!" ਇੱਕ ਕਹਿੰਦੀ, "ਹੇ ਗਵਾਲਿਆਂ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵੇਖੋ! ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਥੂਮਣ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਉਸ ਮੱਖਣ ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋੜੀਆਂ ਤੇ ਮੱਖਣ ਚੁਰਾਇਆ!" ਡਰ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਾਏ। ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਨੰਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ, ਕਮਲ, ਵੱਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇੱਕ ਵਿਆਹਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। "ਇਹ ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥਣ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਲਗਦੀ ਹੈ?" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।