ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭਗਵਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਉਸੀ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੋਂ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਾਂ ਤਜਰਬਾ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਨਾਂ ਸੁਣਿਆ; ਪਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰੂਪ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਹਧਾਰੀ ਆਤਮਾ ਉਹ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮਨ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਰੂਪ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਦੱਸਦਾ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋਵੋ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜੋ ਨਾ ਦੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੁਮਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਵੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ-ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਿਰਫ ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਨੇਰਾ ਚੰਦ ਦੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਬੁਧੀ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੇ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਆਰੰਭ-ਰਹਿਤ ਵਿਵਸਥਾ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁੱਤਿਆਂ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਸਾਹ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੀ ਸੂਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਧੂਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗਿਆਰਾਂ-ਵਾਂ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਵਸਤੂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਚੱਕਰ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ-ਵਾਂ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ, ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ, ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੀ ਰਾਹੀਂ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਪੀੜਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੀਚੀ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਨਾਂ ਜਾਂਦੀ, ਨਾਂ ਰਹਿੰਦੀ', ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ (ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ) ਦਿੱਖਦੇ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ; ਜੋ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੁੱਤਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਕ ਜੀਵ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਮ ਭਗਤ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦ ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸ ਕੇ ਵਾਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹੀ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਕਪਿਲ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗਾਈ, ਜਿਹੜਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਵਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ, ਆਤਮ-ਤੱਤ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਹੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚਾਨਕ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣਾਂ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਮਮਤਾ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰ, ਪਿਆਰੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਛਵੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਚਲਣ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰ, ਬੋਲਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, 'ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਭਟਕਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਜੋ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪਰਮ-ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੀਆਂ: "ਹੇ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਪਲਕਸ਼, ਨਯਗਰੋਧ ਰੁੱਖੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਚਿੱਤਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈ ਗਿਆ?" "ਹੇ ਕੁਰਬਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਕ ਰੁੱਖੋ, ਕੀ ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਿਆ?" "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ?" "ਹੇ ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਹੇ ਚੂਤਾ, ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਪਨਸਾ, ਆਸਨਾ, ਕੋਵਿਦਾ, ਜੰਬੂ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵਾ, ਬਕੁਲਾ, ਆਮਰਾ, ਕਦੰਬ, ਨੀਪ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਲੰਘਿਆ?" "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਰ-ਰੂਪ ਦੇ ਅਲਿੰਗਨ ਕਰਕੇ ਹੈ?" "ਅਚੁਤ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੁੰਕੁਮਾ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ-ਮਾਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਇੱਥੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਕਮਲ-ਹਥ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਭੌਰਿਆਂ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਇੱਥੇ ਟੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੀ ਰੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਵਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰ ਇਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ; ਦੂਜੀ, ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ, ਰਥ-ਦੈਤ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਠੋਕਦੀ।