ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਧਾਰਮਿਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਤ ਗੀਤਾ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੁਆਰਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕਰਮ ਲੁਕਵੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪ੍ਰਗਟ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਅਤੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਤੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ "ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ" ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁੜ-ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਨਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੂਪ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਨ grasp ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮਨ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜੋ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਵਿਸ਼ੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ" ਅਤੇ "ਮੇਰਾ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁਧਿ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਚਲ ਰਹੀ ਸਥਿਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਸੁਪਨੇ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ, ਜਾਂ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸਾਹ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਹਾਂ" ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਭ ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੱਕਰ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜfold ਸੁਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ, ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ, ਜਦ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਲੈਦਾ ਜਾਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਪੀੜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੌਂਕ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਠਹਿਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਾਂਗ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਹੋ ਰਿਹਾ, ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਸੋਚਣ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ, ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੰਸਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੱਧਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਪਿਲ ਮুনি ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪस्या ਲਈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ; ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਇਹ ਆਤਮ-ਤੱਤ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਗਾਈ, ਜੇਹੜਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ; ਜਿਹੜਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦਾ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਆਤਮ-ਤੱਤ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਮਰਦ-ਔਰਤ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚਾਨਕ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ-ਮੁੱਤੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਨੀ ਆਪਣੀ ਅਗਵਾਈ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਾਲ, ਪਿਆਰ, ਮੁਸਕਾਨ, ਖੇਡ-ਨਜ਼ਰ, ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਅਤੇ ਰਸਭਰੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਵਿੱਚ ਰਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਚਲਣ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰ, ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਰਮਣੀਯ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, "ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ" ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਭਟਕਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ; ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਜੋ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। "ਹੇ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਪਲਕਸ਼, ਨਿਆਗਰੋਧ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਚੁਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?" "ਹੇ ਕੁਰਬਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਕ, ਕੀ ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਿਆ?" "ਹੇ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਹੇ ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕੀ ਮਾਧਵ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਤੇਰੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ?" "ਹੇ ਚੂਤਾ, ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਪਨਸਾ, ਆਸਨਾ, ਕੋਵਿਦਾ, ਜੰਬੂ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵਾ, ਬਕੁਲਾ, ਆਮਰਾ, ਕਦੰਬ, ਨੀਪ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ?" "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ? ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਦੇ ਅਲਿੰਗਨ ਨਾਲ ਹੈ?" "ਕੀ ਅਚੂਤ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸ ਦੇ ਕੇ? ਕੁੰਗਕੁਮਾ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਲੱਗੀ, ਇੱਥੇ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਕਮਲ-ਹਥੀ ਪ੍ਰਿਆ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਇੱਥੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; ਕੀ ਦਰੱਖਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਿਵਦੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀਆਂ।