ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਹਰਿਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹੰਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ। ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਪਗ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ?" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਤਪस्वੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਚਰਚਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮ ਲੁਕਵੇਂ ਹਨ, ਪਰਤੱਖ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਦੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ।" "ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜਾ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਗੇੜ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਮਨ ਦੀ ਚਲਣੀ ਤੋਂ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਾ ਦੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਨਾ ਭੋਗਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਚਿੱਤਰ ਉਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮਨ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਰੂਪ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜੋ ਨਾ ਦੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਿਰਫ ਸਤਗੁਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਛਾਂਵ ਵਰਗੀ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤਦ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਅਰੰਭ ਰਹਿਤ ਬਣਤਰ ਹੈ।" "ਸੁੱਤਿਆਂ, ਮੂਰਛਾ ਜਾਂ ਪੀੜ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸਾਹ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੀ ਸੂਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਅਪਰਿਪੱਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਵਸਤੂ ਦੀ ਅਣਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਸਰੀਰ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ, ਡਰ, ਪੀੜ ਤੇ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੌਂਕ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਜੋ ਅਣਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਸਭ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੁੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਪਨੇ-ਨਾਪਣੇ ਲਈ ਬੰਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹੰਸਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਿੱਧਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਕਪਿਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਲੈ ਲਿਆ।" "ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉਪਦੇਸ਼ੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗਾਈ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੌਤਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਆਤਮਿਕ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਨੇ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਆਖਰਤ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚਾਨਕ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਖਾਈ ਨਾ ਦਿੱਤੇ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥਣਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਦਾਂ ਆਪਣੇ ਅਗੂਏ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਪ੍ਰੇਮ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮੋਹ ਲਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸਦੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।" "ਚੱਲਣ, ਹੱਸਣ, ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਣ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ'।" "ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਭਟਕਦੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀਆਂ, ਜੋ ਖੜੇ ਤਾਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।" "ਹੇ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਪਲੱਖ, ਨਿਆਗਰੋਧ ਰੁੱਖੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚੋਰੀ ਲਿਆ?" "ਹੇ ਕੁਰਬਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਕ ਰੁੱਖੋ, ਕੀ ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਵਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਹੋਕੇ ਗਿਆ?" "ਹੇ ਧੰਨ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਭੌਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ?" "ਹੇ ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ ਫੁੱਲੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਿਆ?" "ਹੇ ਚੂਤਾ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਪਨਸਾ, ਆਸਨਾ, ਕੋਵਿਦਾ, ਜਾਮੁਨ, ਅਰਕ, ਬਿਲਵਾ, ਬਕੁਲ, ਆੰਬ, ਕਦੰਬ, ਨੀਪ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਕੰਢੇ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਗਏ ਹਨ?