ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਿੰਘ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਰਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੱਖਦਾ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜਨਮ-ਵੈਦਨਾ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਤ-ਮੁਰਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ-ਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਹੈ—ਇਹ ਗਗਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਇਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਸ ਯੋਗ-ਰਤਨ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਲਈ ਕੋਈ ਦਿਨ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ—ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਣਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਕਲੀ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਅਸਮਰਥਤਾ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਵਲਣ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ ਲੈਣਾ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਣਿਆ, ਉਹੀ ਫਲ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਕਲੀ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਹੋਣ, ਬਿਮਾਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਦੇ ਘਟਣ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਾਰਨ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਫਲ ਤਪ, ਯੋਗ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਯਜਨ, ਵਰਤ, ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਯੋਗ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਸੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਕਥਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਚੰਗੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗ ਆਦਿ ਰਾਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਨੁਯਾਈ—ਉੱਧਵ ਆਦਿ—ਗਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ।" ਉੱਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਕਲੀ-ਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਲਝਣਗੇ। ਧਰਤੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰ ਲੈ ਲਵੇਗੀ; ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ! ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ! ਦਇਆ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਨਾ ਜਾਓ; ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਭਗਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਨਿਰਾਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਸੋਚੋ।" ਉੱਧਵ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: "ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਭਾਗਵਤ, ਹਰੀ ਹੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸੁਣਨ, ਉਚਾਰਨ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ, ਹੋਰ ਸਭ ਸਾਧਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਕਲੀ-ਯੁਗ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਕਲੀ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਅਸਫਲਤਾ, ਪਾਪ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉੱਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਇਆ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਿਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਾਗਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਘਟਨਾ ਹੋਈ—ਹੇ ਸੌਨਕ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਭਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੀ, ਨਾਥ' ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੁਣ ਕਥਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਕਲੀ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਣ।" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਭਕਤੀ! ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੋ, ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਲਦੀ ਹੋ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸਚੈ ਨਾਲ, ਵੱਸੋ।" ਇਸ ਲਈ, ਕਲੀ-ਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਮ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਭਕਤੀ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਹਨ, ਪਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹਨ; ਹਰੀ, ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਵਤ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਨ-ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਣ ਭਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਗਏ।" ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਹਣੀ ਆਕृति, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰ-ਪੱਟੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਹਰ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਮੂਰਤਿ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਦਸ ਲੱਖ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਮਿੱਠੇ, ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਧਵ ਆਦਿ, ਇੱਥੇ ਛੁਪੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਖਾਤਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭਕਤੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਣਾ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।