ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਰਾਤ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ। ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ—ਵਾਪਸ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ, ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਈਆਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਖਿੱਚੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਨਾਰੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਤੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਬੁੱਢਾ, ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ 'ਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਲਟੇ ਨਿੰਦਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਸਿਮਰਨ, ਮੇਰੀ ਕਥਾ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਸ ਹੈ; ਸਰੀਰਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆਪਣੇ ਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਪੂੰਝਦੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਹੌਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਐਸੇ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਨਾ ਆਖੋ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤਿਆਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਦੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਨਾਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਪਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਅਸਲ ਮਿਤਰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ।" "ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ। ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਘਰ ਜਾਂ ਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਸਾਡੇ ਪੈਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ?" "ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਹੰਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਤਰਬਤਰ ਕਰੋ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵਕਤ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਖੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇਕ ਨਿਗਾਹ ਲਈ ਤਰੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਈ ਆਈਆਂ ਹਾਂ।" "ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਿਗਾਹ ਲਈ ਤਰੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦਾ ਸੌਭਾਗ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਟਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਹੰਸਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲਾ ਸChest ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਨਾਰੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ? ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਤਾਂ ਗਾਵਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੇ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਸਾਡੇ ਸੜਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਰੱਖੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋਗੀਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੌਲੇ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਨੱਚੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਏ, ਠੰਢੀ ਰੇਤ ਤੇ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ, ਹਲਕੇ-ਫੁਲਕੇ ਵਿਵਾਦ, ਖਿੜਦੇ ਬੇਲਟਾਂ, ਨਖਾਂ ਦੀ ਛੁਹਾਰ, ਹੰਸੀ-ਮਜ਼ਾਕ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘਮੰਡ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਰਸ ਚਖਾ ਸਕਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਅਰਧ ਦੇ ਉੱਤੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਰਸ ਕੱਢ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹਨ। ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ—ਹਰੀ ਆਪ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੁਪਤ, ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜੀਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਭੇੜੀਆਂ (ਕਾਲ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਹਿਰਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਤੀਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਉਥੇ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਕਾਲ (ਸਮਾਂ) ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਮਰ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ, ਮੌਤ (ਸ਼ਿਕਾਰੀ) ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਮੈਲੀਆਂ ਸੰਗਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੰਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੋ ਤੇ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚੋ।" ਤਦ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਲਏ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਲਿਆ। ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੱਸਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" "ਤੁਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਉੱਥੇ ਤਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।