ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ’ਤੇ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਾਤ ਆਈ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੁੱਧ ਦੁਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਦੁੱਧ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ’ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਨੰਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਅਧੂਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਖੁਦ ਖਾਣਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕਈ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਕੋਈ ਅੰਜਨ ਲਾ ਰਹੀ, ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰ ਸਜਾ ਰਹੀ, ਕਈਆ ਦੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਏ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੇਸੁਧ ਹੋਇਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਾਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸਨ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨ ਸਕੀਆਂ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੈਠ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅਸਹਿਣਯ ਪੀੜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਧੋਤੀ; ਉਹ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਰੂਪ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਇਆਕ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੁਰ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਬੰਧਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ! ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਂ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਿਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਵੈਰੀ ਭਾਵ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹਰਿ ਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਪਰਿਮਿਤ, ਗੁਣਾਤੀਤ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਡਰ, ਮੋਹ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰਿ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਗੀਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ, ਪਰ ਮੋਹਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। "ਆਓ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈਆਂ ਹੋ? ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਵਨੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਵਾਪਸ ਘਰ ਜਾਓ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਪੁੱਤ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਚੰਦਨੀ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ, ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਗਾਢ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹੋਵੋ—ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚੰਗੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਡਰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ, ਦੇਖਣ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਇਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂੰਝਦੀਆਂ, ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਹੋਠਾਂ, ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਮਿਲ ਕੇ ਲਕੀਰਾਂ ਪਾ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਖੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸਦੀਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦੀਆਂ, ਤੇ ਰੋਹੀ ਗਲੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀਆਂ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇੰਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਤੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਤਰ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੋ। ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਪਤੀ, ਪੁੱਤ ਆਦਿ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲੋੜ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ। ਸਾਡੇ ਮਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕ ਲਏ ਹੋ, ਹੁਣ ਘਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਜਾਈਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਹੇ ਪ੍ਰੇਮ ਮੂਰਤ! ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ, ਹਾਸਿਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਗਏ ਹੋ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਇਕ ਝਲਕ ਲਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ, ਉਹੀ ਧੂੜ ਲੈਣ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁੱਖ-ਨਾਸਕ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਤੇਰਾ ਹਾਸਾ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੜਫ ਰਹੇ ਹਨ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਹਦੇ ਵਾਲ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮਿੱਠਾ ਹਾਸਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਹੋਠ, ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੀਨਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਮੋਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ? ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਤਾਂ ਗਾਈਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹਥ ਸਾਡੇ ਸੜਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖ-ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਸਨ, ਮਿੱਠਾ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਪਏ। ਅਚੂਤ, ਚਿੱਟੇ ਜੈਸਮੀਨ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਠੰਢੀ ਰੇਤ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ।