ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁਰੀਲੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ-ਛਿਪਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਚਲੀ ਆਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਸਮੇਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਦੁੱਧ ਦੁਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਵਾਏ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਪਕਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਨੰਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਵਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ ਤੇ ਉਥੋਂ ਉਠ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਅਜੇ ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਕੋਈ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਮਾ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਸਾਫ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਭੱਜਦੀਆਂ-ਭੱਜਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਪਿਓ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਈਆਂ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਕਰਕੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਸਕੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤੀਬਰ ਪੀੜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਭਾਵ ਧੋ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਕਲੀਫ ਮਿਟ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ—even as a lover—their bodies, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਕੜ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ! ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ, ਨਾ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਈ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਰਗਾ ਦੁਸ਼ਟ ਵੀ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਖੰਡ, ਅਪਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਡਰ, ਮਮਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰਿ ਵਲ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੋਹਣ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਠਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ! ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਤਾਂ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਾਪਸ ਵਾਪਸ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਹਵਾ ਦੀ ਠੰਡਕ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਰੁਕੋ। ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਵਛੇ ਤੇ ਬੱਚੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ।" "ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਕ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਦਰਤੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਖਿੱਚੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਣ। ਜੇ ਪਤੀ ਬੁਰਾ, ਬੁੱਢਾ, ਮੰਦ, ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ। ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਸਵਰਗ, ਸਗੋਂ ਬਦਨਾਮੀ, ਘੱਟ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਫਲ ਤੇ ਡਰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਕੀਰਤੀ, ਧਿਆਨ, ਸਿਮਰਨ ਜਾਂ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਰੀਰਕ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਘਣੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭੀਜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਪੂੰਝੇ, ਸੁੱਕੇ ਹੋਠ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਗਲਾ ਰੁੰਝ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲੀਆਂ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਐਸਾ ਕਠੋਰ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਨਾ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਮਿਤ੍ਰ, ਅਸਲ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਹੋ।" "ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਸਾਡੀ ਆਸ ਨਾ ਤੋੜੋ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਿਓ। ਸਾਡਾ ਮਨ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਘਰ ਜਾਂ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹਟ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਵਜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।" "ਹੇ ਪਿਆਰੇ! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਂਠਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ, ਆਪਣੀ ਹੰਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ।" "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ! ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਲਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਬਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਹਿਰਦਾ ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇ।" "ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਤੇਰੀ ਹੰਸੀ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ—ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ? ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਗਾਵਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ! ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਸਾਡੀਆਂ ਸੜਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਸਭ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦੁਖੀ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ, ਮਿੱਠਾ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉਠੇ। ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਜਯੰਤਿ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਗੁਣਗਾਉਂਦੇ ਫਿਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।