ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਾਵਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਸਕਰੀਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਮੀਠੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਭਲੇ-ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਇਸ ਨਿਰਵਿਘਨ ਗੋਲ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੇਸਰ ਰੰਗ ਨਾਲ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਰਮ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਸੰਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਗ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤ੍ਰੇਹ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਾਇਆ 'ਚ ਫਸ ਗਏ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਚੁਪ-ਚਾਪ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਝੁਮਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੁੱਧ ਦੋਹਦਿਆਂ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜ ਪਈਆਂ; ਕੁਝ ਨੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਿਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਦਿਆਂ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਉਥੇ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਉਠ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਾਜਲ ਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ, ਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਪਿਓ, پرا, ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਿਆ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਭਾਵਨਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅਸਹਿਣੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਉਹ ਤੜਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਤੀਬਰ ਵਿਛੋੜੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ—even ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਪਿਆਰੇ ਵਾਂਗ ਜਾਣਿਆ, ਨਾ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਚ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਜੇਕਰ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਤਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਮ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਪਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਮੋਹ, ਇਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰਿ ਵਲ ਲਗਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿਚ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਗੱਲ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮੋਹਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਆਓ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਣੀਆਂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਈਆਂ ਹੋ? ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਵਨੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਧਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਾਡੇ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਪੁੱਤਰ, پرا, ਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਤੇ ਜਮੁਨਾ ਦਾ ਸੁਹਾਵਾਂ ਹਵਾ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਵਾਪਸ ਪਿੰਡ ਜਾਓ, ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਵੱਛੇ ਤੇ ਬੱਚੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੋਹੋ। ਜਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਈਆਂ ਹੋ; ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਪਰਤੂ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਤੱਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਭਾਗਾ, ਬੁੱਢਾ, ਮੰਦ-ਬੁਧੀ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਔਰਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਸਤੀ ਔਰਤ ਲਈ ਪਰ-ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾਂ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖ, ਡਰ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ, ਵੇਖਣ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਗਾਉਣ ਰਾਹੀਂ ਭਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਇਹ ਸਖਤ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝੇ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀਆਂ ਹੌਲੀਆਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਗਲ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੀਆਂ ਰਿਹਾ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦੀਆਂ, ਮੂੰਹੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬੋਲੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਝ ਸਖਤ ਬਚਨ ਨਾ ਬੋਲੋ! ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭੋ—ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਨਾ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਤਿ, ਮਿੱਤਰ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ। ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ—ਸਾਡੀ ਲੰਮੀ ਆਸ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਦਿਓ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ। ਸਾਡੇ ਮਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਖਿੱਚ ਲਏ ਹੋ, ਹੁਣ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੱਥ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਪੈਰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਜਾਈਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਹਾਸਾ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਮਿਲ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਖੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੀਆਂ, ਇੰਨਾ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਮੋਹਤਾਜ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਈ ਲਲਚਾਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਲਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੇ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਪੁਰਖ-ਭੂਸ਼ਣ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਲਈ ਤੜਪ ਰਹੇ ਹਨ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਝੁਮਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਸੀਨਾ ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ? ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਨਾ ਤਰਪੇ? ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹਥ ਸਾਡੀਆਂ ਤੜਪਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦੇ।