ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦੀ ਹੰਸ, ਜੋ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਈ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ 'ਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਸੁਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਈ। ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ, ਇਹ ਗੱਲ ਰੂਹਾਨੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪਰੋਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੋਕਸ਼ ਰਸ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਰਮ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਇਸ ਅਟੁੱਟ ਗੋਲ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਟਕਦਾਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਨਰਮ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਸ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕੰਡਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਦੁੱਧ ਦੁਹਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜ ਪਈਆਂ; ਹੋਰ, ਦੁੱਧ ਉਬਲਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੀਆਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਵਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਆਂਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅੰਜਨ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਜਾਂ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸਨ, ਉਹ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਂਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਲਾ ਬੈਠੀਆਂ। ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਦੀ ਅਸਹਿਣ ਯਾਤਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਚੂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ—even ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਪਾਸਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮੁਨਿ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦੀਆਂ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ; ਜੇ ਜੋ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਪਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਡਰ, ਮੋਹ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰਿ ਵਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਆਂ ਹੋ? ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ; ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਵਾ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ—ਵਾਪਸ ਪਿੰਡ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਵੱਛੇ ਤੇ ਬੱਚੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੁਹੋ। ਜਾਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਡੂੰਘੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਈਆਂ ਹੋ; ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲੈਣ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਚੰਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖੀ, ਬੁੱਢਾ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਬਦਨਾਮੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਫਲ, ਡਰ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੰਦਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੁਣਨ, ਵੇਖਣ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾਉਣ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਪੋਂਛਦੀਆਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਜੋ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਫਿੱਕੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੂਤੀਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੋਂਛਦੀਆਂ, ਗਲ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬੋਲੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਨਾ ਕਠੋਰ ਨਾ ਬੋਲੋ! ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖੋ—ਸਾਨੂੰ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਨਾ ਠੁਕਰਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਕਿਹਾ ਕਿ ਔਰਤ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੱਜਣ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ? ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਸਾਡੇ ਮਨ ਦੀ ਲੰਮੀ ਆਸ ਨੂੰ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਦਿਓ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ। ਸਾਡੇ ਮਨ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਸੀਂ ਚੁਰਾ ਲਏ, ਉਹ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਪੈਰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਕਿਵੇਂ ਜਾਈਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੱਸਣ, ਨਿਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤਰੋ-ਤਾਜ਼ਾ ਕਰ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ, ਦੋਸਤ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਖੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀਆਂ, ਇੰਨਾ ਮੋਹ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਹੀ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਇਕ ਨਿਗਾਹ ਲਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਸਰਣ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਤੇਰੀ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਿਗਾਹ ਲਈ ਤੜਪਦੇ ਹਨ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਹ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੰਡਲਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਤੇਰੀ ਹੱਸਦੀ ਨਿਗਾਹ, ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।