ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਨੇ, ਪਰ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਰੂਪੀ ਹੰਸ, ਹੋਰ ਹੰਸ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਸਧਾਰਣਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ! ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਾਹੀਂ ਵਰਨਣ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੱਤਝੜ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਖਿੜੇ ਚੰਬੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਸ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੋਮਲ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਕੇ ਉੱਗ ਆਇਆ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਲੰਮੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸਾਫ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਗੋਲਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਮਲ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਹਲਕੇ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਖੀ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵ੍ਰਜਾਂਗਣਾਵਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੀਆਂ ਝੂਮਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵ੍ਰਜਾਂਗਣਾਵਾਂ ਦੁੱਧ ਦੁਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈਆਂ; ਕੁਝ ਦੁੱਧ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਛੱਡਿਆ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਪਕਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਰੰਗ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਅਣਗਠੇ ਛੱਡ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਵੀ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੁਕ ਨਾ ਸਕੀਆਂ; ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਵ੍ਰਜਾਂਗਣਾਵਾਂ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਸਕੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਚਲ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਮਾੜੀ ਘੜੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ—even ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ—ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਨ, ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦੀਆਂ ਸਨ, ਨਾ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ?" ਤਦ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਜੇਕਰ ਜੋ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਮ ਭਗਵਾਨ—ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਪਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਡਰ, ਮੋਹ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਹਰੀ ਵੱਲ ਮੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਜੁਗਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਵਾਕ ਚਾਤੁਰ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਆਉ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੀ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈਆਂ ਹੋ?" "ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਚਲੀ ਜਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲਿਓ, ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਾਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਿਲੇ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਓ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ। ਹੁਣ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ—ਵਾਪਸ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬਛਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ।" "ਜਾਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹੋ; ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਪਰ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।" "ਜੇ ਪਤੀ ਮਾੜਾ, ਦੁਖੀ, ਵੱਡਾ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਔਰਤ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।" "ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਉੱਚ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਲਈ ਨ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ, ਸਿਰਫ ਨਿੰਦਾ, ਦੁਖ, ਡਰ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਅਪਮਾਨ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਲੀਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਗੁਣ ਗਾ ਕੇ ਹੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰਕ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਇਹ ਸਖਤ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂੰਝਦੀਆਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਫਿੱਕੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਤੜਫ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਹਰ ਚਾਹ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂੰਝਦੀਆਂ, ਰੋਣ ਨਾਲ ਰੁੰਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇੰਨਾ ਕਠੋਰ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਖ਼ਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਨ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਆਪਣੇ ਮੋਖਸ਼ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤਿਆਗਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ।" "ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਆਸ ਨਾ ਤੋੜੋ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ।" "ਸਾਡੇ ਮਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕ ਲਏ ਹੋ, ਹੁਣ ਘਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਪੈਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਕਿਵੇਂ ਜਾਈਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ?" "ਹੇ ਪਿਆਰੇ! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹਾਸੀ, ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤਰਬਤਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ।" "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ! ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ—ਜੋ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਣ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਖੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀਆਂ, ਇੰਨਾ ਮੋਹਿਤ ਹਾਂ।" "ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਈ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਕ ਨਿਗਾਹ ਲਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹੀ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਲੈਣ ਲਈ ਆਈਆਂ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁੰਦਰ ਹਾਸੀ ਤੇ ਨਿਗਾਹ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਅਵਸਰ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਅਮਰ ਉਦਾਹਰਨ ਬਣ ਗਈ।