ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਮ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਖੋਹ ਲੀ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਨੀਚ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਹੋ, ਨਾ ਇਹ ਨਾਇਕ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰੰਜਨੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੌਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਝੂਠ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੰਸ ਸਾਡਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਥ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਰਤਾ ਭੀ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦਾ ਹੰਸ, ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀ। ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ, ਇਹ ਸਭ ਗੱਲ ਰੂਹਾਨੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪਰੋਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਰੋਖਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਭਲੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਗੋਲਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਲੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬਛੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਰੀਲੀ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧੁਨ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਲਪ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਦਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਫੜਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੋਈ ਦੁਧ ਵਿੱਛੜੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜ ਪਈ, ਕੋਈ ਦੁਧ ਉਬਲਦੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੀਆਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਂਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਖਾਣਾ ਵੀ ਨਾ ਮੁਕਾ ਸਕੀਆਂ। ਕੋਈ ਸੁਰਮਾ ਲਾ ਰਹੀਆਂ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਵਾਰ ਰਹੀਆਂ, ਕੋਈ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ, ਉਹ ਰੋਕੀਆਂ ਨਾ ਰਹੀਆਂ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾ ਸਕੀਆਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੈਠੀਆਂ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅਸਹਿਨੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੜਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਇਸ ਤੀਬਰ ਦੁੱਖ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਚੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਨੰਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ—even ਪਿਆਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਈ, ਜਦਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਉਹ, ਜੋ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਮੁਕਤ ਹੋਣਗੇ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਅਪਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਲਗਾਵ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰਿ ਵੱਲ ਲਗਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸਟਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਈਆਂ ਹੋ? ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਜੰਗਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਟਾਲੋ—ਵਾਪਸ ਪਿੰਡ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਬਛੜੇ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਓ ਅਤੇ ਪਾਲੋ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸ਼ਾਇਦ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਗਹਿਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਈਆਂ ਹੋ। ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਚੰਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਕਿਸਮਤ, ਬੁੱਢਾ, ਮੰਦਾ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਜ਼ਤ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ—ਉਲਟ ਇਹ ਡਰ, ਦੁਖ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ, ਵੇਖਣ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰਕ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀਆਂ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਬੜੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਛਾ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂੰਝੇ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਹਾਏ ਭਰੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾਂ ਖਿੱਚਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਦੁਖ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਹਰੇਕ ਚਾਹ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂੰਝਦੀਆਂ, ਗਲੇ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਝ ਕਠੋਰ ਨਾ ਬੋਲੋ! ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ—ਸਾਨੂੰ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਨਾ ਠੁਕਰਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਧਰਮ ਪਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ। ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—ਸਾਡੀ ਉਹ ਆਸ ਨਾ ਤੋੜੋ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ। ਸਾਡੇ ਮਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਖਿੱਚ ਲਏ ਹੋ, ਹੁਣ ਘਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਪੈਰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਕਿਵੇਂ ਜਾਈਏ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ?