ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋ ਅਣਜਾਣ ਸਾਥੀ ਬਣਕੇ ਇਕੱਠੇ ਸੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ-ਸੰਪਦਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਦੋ ਹੰਸ, ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੋਸਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਪਰ, ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਸਾਰੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਇਕ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ 'ਚ ਪੰਜ ਬਾਗ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜੇ, ਇਕ ਰਖਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਕਮਰੇ, ਛੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੰਜ ਮੰਡੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸੀ — ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਘਰ ਸੀ। ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਸੁਖ ਹਨ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਰਗ ਹਨ, ਪਚਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅੱਗ ਕਮਰੇ ਹਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਮੰਡੀ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਥੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗੁਆਚ ਗਈ; ਉਸ ਸੰਗਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਇਹ ਯੋਧਾ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਨਾ ਤੂੰ ਪੁਰੰਜਨੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨੌਂਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ 'ਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮਰਦ ਤੇ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੰਸ ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪਥ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਹੈਂ — ਇਹ ਸਮਝ, ਦੋਸਤ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਰਤਾ ਭੀ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਰਪਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ 'ਚ ਦੋ, ਇਉਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦਾ ਹੰਸ, ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਯਾਦ ਮੁੜ ਲੈ ਲਿਆ। ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਭਿਧਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਅਪਰੋਕਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਸ਼ਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਰਾਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਚੰਨੀ ਜੈਸਮਿਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧਨਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਚੰਦ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਮ੍ਰਦੁ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਤੇ ਉਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲ, ਨਿਰੰਤਰ, ਕਮਲ-ਸਮਾਨ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਨਵੀਨਤਾ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਨਰਮ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਧੁਨ ਗਾਈ। ਉਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ 'ਤੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਝੂਮਦੇ ਕਣਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੋਹਦੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈਆਂ; ਹੋਰ, ਦੁੱਧ ਚੁਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪਿਲਾਇਆ। ਕੁਝ, ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਈਆਂ; ਹੋਰ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਅੰਗ ਉਤੇ ਉਕਾਲ ਲਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਰੰਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵਿਗਾੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਦੌੜ ਗਈਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਤੀ, ਪਿਓ, ਭਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਚੁਰੀ ਲਏ, ਤੇ ਉਹ ਰੋਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ। ਕਈ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹੀਆਂ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਿੰਤਨ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅਸਹਿਣੀ ਪੀੜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੜਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤਪ-ਤਕਲੀਫ਼ ਨੇ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਪਰੀਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮਕਾ ਰੂਪ 'ਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਮੁਕ ਗਿਆ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮੰਨਿਆ, ਨਾ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ; ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਿਆ? ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ — ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਜਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ; ਜੇਕਰ ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਿੰਨੇ ਵਧੇਰੇ ਮੁਕਤ ਹੋਣਗੇ! ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਟੱਲ, ਅਪਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸੁਪਰੀਮ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਹਰਿ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਪ੍ਰੇਮ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਦੋਸਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਮੁੱਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਅਜੰਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ। ਧਨਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਓ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਤੀਓ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਵੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਵ੍ਰਜ 'ਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਰਾਤ ਭੈੜੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਓ, ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਓ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਪਤੀ — ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ; ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਜੰਗਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵਿਲੰਬ ਨਾ ਕਰੋ — ਵਾਪਸ ਗਾਂਵ ਜਾਓ, ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਬੱਚੇ ਤੇ ਵਾਧੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ — ਜਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ। ਜਾਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਈਆਂ ਹੋ; ਇਹ ਸਵਭਾਵਿਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਜੀਵ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧਰਮ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਕੁਲੱਖਣ, ਅਸਮਰਥ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਮੰਦਾ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਇਸ ਜਗਤ 'ਚ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਆਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ — ਨਾ ਜੰਨਤ ਦਿੰਦੇ, ਨਾ ਇਜ਼ਤ, ਸਿਰਫ਼ ਤਕਲੀਫ਼, ਡਰ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਗਾ ਕੇ, ਭਾਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਸਰੀਰਕ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਆ।