ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੌਤ ਵਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿਤਰ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿਤਰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕਦੇ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ?" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਮਿਤਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅਣਜਾਣ ਸਾਥੀ ਸੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ। ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਸਾਰੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਈ; ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਥਾਂ ਵੇਖੀ।" "ਉੱਥੇ ਪੰਜ ਬਾਗ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਕੋਠੜੀਆਂ, ਛੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੰਜ ਮੰਡੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਪੰਜ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਸੁਖ ਹਨ; ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਹਨ; ਪਾਚਕ ਅੱਗ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕੋਠੜੀਆਂ ਹਨ; ਪਰਿਵਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਮੰਡੀ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼—ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਤਤਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।" "ਉੱਥੇ, ਤੂੰ, ਰਾਮ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗੁਆ ਬੈਠੀ; ਇਸ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਿਤਰ, ਤੂੰ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ। ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਇਹ ਨਾਇਕ ਤੇਰਾ ਮਿਤਰ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਪੁਰੰਜਨੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੌਂਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇਸ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦੀ ਹੈਂ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੰਸ ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮੈਂ ਹੈਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ, ਹੇ ਮਿਤਰ। ਗਿਆਨੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਰਤਾ-ਮਾਤਰ ਭੀ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦਰਪਣ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿਚ ਦੋ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਕੀਕਤ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦਾ ਹੰਸ, ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ; ਇਸ ਸੁਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪਾ ਲਈ। ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ, ਇਹ ਸਭ ਆਤਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਰੋਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਰੋਕਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੌਲੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗ ਗਿਆ; ਉਹ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਰੰਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨਰਮ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ, ਮੋਹਕ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤ੍ਰੇਹ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਓਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ, ਦੁਧ ਵਿੱਛਣ ਸਮੇਂ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈਆਂ; ਹੋਰ, ਦੁਧ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾ ਪਿਲਾ ਕੇ ਹੀ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ, ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੀਆਂ, ਫਰਜ਼ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਹੋਰ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਭੋਜਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ, ਸੁਰਮਾ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਗਾੜ ਕੇ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀਆਂ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਅਸਹਿਣ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੇ ਸਾਰਾ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—even ਜੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੀ—ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਪਿਆਰੇ ਵਾਂਗ ਜਾਣਿਆ, ਨਾ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਂਗ; ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪਰਵਾਹ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਿਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ; ਜੇਕਰ ਉਹ, ਜੋ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਣਮਾਪ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਰੋਸ, ਡਰ, ਮਮਤਾ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ? ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਆਂ ਹੋ?" "ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਹੇ ਪਤਲੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਦਿਓ।" "ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਜੰਗਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ—ਵਾਪਸ ਗਾਂਵ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਬੱਛੜੇ ਤੇ ਬੱਚੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਛੋ।" "ਜਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਡੂੰਘੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਈਆਂ ਹੋ; ਇਹ ਸੁਭਾਵਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਹੈ।