ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿਰਹ ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਉਸਦੇ ਅੰਸੂ ਰੁਕਣ ਦਾ ਨਾਂ ਨਾ ਲੈਂਦੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਤੀ ਵਿਚ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਆਤਮ-ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ ਸੀ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਸਤ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅਣਜਾਣ ਸਾਥੀ ਸੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ।" "ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਹੰਸ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਸਾਰੀ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ; ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਤੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ।" "ਉਸ ਥਾਂ ਪੰਜ ਬਾਗ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਇੱਕ ਰਖਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਕੋਠੜੀਆਂ, ਛੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੰਜ ਮੰਡੀ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸੀ—ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਸੁਖ ਹਨ; ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਹਨ; ਅੱਗ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕੋਠੜੀਆਂ ਹਨ; ਪਰਿਵਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਮੰਡੀ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਤੱਤਾਤਮਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਇਸ ਥਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਹ ਜੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" "ਉੱਥੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਆਨੰਦਤ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗੁਆ ਬੈਠੀ; ਉਸ ਸੰਗਤ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।" "ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਇਹ ਨਾਇਕ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਪੁਰੰਜਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨੌਂਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮਰਦ ਅਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੰਨ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਦੋਵੇਂ ਸੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੰਸ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਹੈਂ—ਇਹ ਸਮਝ ਲੈ, ਹੇ ਦੋਸਤ; ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਚਾਹੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਵੀ।" "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿਚ ਦੋ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦਾ ਹੰਸ, ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਵੱਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ; ਇਸ ਸੂਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।" "ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ, ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਕ ਵਿਚ ਆਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਰੋਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਜਾਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ; ਉਹ ਉਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਚੰਨ ਦੀ ਗੋਲਾਈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਨਰਮ ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮੋਹਕ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਖੜੇ ਸਨ, ਕੰਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ, ਦੁੱਧ ਦੁਹਦੀਆਂ, ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਹੋਰ, ਚੁੱਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਰੱਖ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਏ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ, ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਹੋਰ, ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਲਾਈਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਅਧੂਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਭੱਜ ਪਈਆਂ। ਚਾਹੇ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ—ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕੀਆਂ, ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਇਸ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਧੋਤਾ; ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਮਿਟ ਗਈ। ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ—even ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰਖਦੀਆਂ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮੁਨਿ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਤਿ ਵਾਂਗ ਜਾਣਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਰੁਕ ਗਈ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ; ਜੇਕਰ ਜੋ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਮ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ—ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਅਨੰਤ, ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਮੋਹ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰਿ ਵੱਲ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਓ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਆਂ ਹੋ?" "ਇਹ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਓ, ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਾਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ; ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਦਿਓ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ, ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਠੰਢੇ ਸੁਆਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਰੁਕੋ—ਗਾਂਵ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਬੱਚੇ ਤੇ ਵਿਛੜੇ ਬਛੜੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਓ।" "ਜਾਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਡੂੰਘੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਹੋ; ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਜੀਵ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।