ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੰਤ ਜਨ ਇੱਕ ਸਤਸੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਗ્નਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜ੍ਯ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ, ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੌधा, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾਈ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਨਿੱਤ ਪਾਠ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਦਾ ਚਿੰਤਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ—ਇਹ ਸਭ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਵਾਣੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਉਸਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਸੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਕਪਟ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਭੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਰਦਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੋਝ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਸਮਾਨ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਦੁਲੱਭ ਹੈ, ਇਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਸ ਯੋਗ ਰੂਪੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਦੀ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੁਣਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਸਮਰਥਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਚਲਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ, ਆਚਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਤੇ ਦীক্ষਾ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਲਾਭ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਲਾਭ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਇਆ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀ ਅਸਮਰਥਾ, ਰੋਗ, ਆਯੁ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲਾਭ ਤਪ, ਯੋਗ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਯਜ੍ਯ, ਵਰਤ, ਤਪ ਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਥਾ ਤਾਂ ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗ ਆਦਿ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਧਾਮ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, 'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ; ਮੇਰੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਵਧਣਗੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਧਰਤੀ ਭੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਲਵੇਗੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਤ ਵਤਸਲ, ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਨਾ ਜਾਓ; ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਭਗਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਨਿਰਾਕਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ।' ਉਦ੍ਧਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ ਰਖ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਪਾਠ, ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਹੋਰ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਐਲਾਨੀ ਗਈ ਹੈ; ਕਲਿਯੁਗ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਕਾਮ-ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ; ਇਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦੋਂ ਨਾਗਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਮ ਉੱਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਭਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗੋਵਿੰਦ, ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੀ, ਨਾਥ' ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਗਹਨੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਈ ਸੀ। ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹੁਣ ਕਥਾ ਦੇ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲਗੀ, 'ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵਸਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਣ।' ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਕਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਰਚਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਵੱਸੋ।' ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਭੀ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਭਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰੀਬ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਭੀ ਆਪਣਾ ਧਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਭੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਸਹਾਰੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਠਕ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਦੋਵੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਤੇ ਭਕਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ।