ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਇਸ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਜਾਂ ਚੁਕਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਤੀਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੱਥੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਈ ਮਿਰਗੀ ਵਾਂਗ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਬੇਬਸੀ ਅਤੇ ਅਕੇਲਾਪਨ 'ਚ, ਉਹ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਕਾਰਦੀ ਹੈ, "ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ! ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਉਚਿੱਟਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਸਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਆਤਮ-ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਮਲ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਰੋਂਦੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ?" ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੂਛਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਤ੍ਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅਣਜਾਣ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ? ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਹੇ ਉੱਚਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਮਨ-ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੋਸਤ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਾਡੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਸਾਰੀ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਤੂੰ ਇਕ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਇਕ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਬਾਗ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਇੱਕ ਰਖਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਕੋਠੜੀਆਂ, ਛੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੰਜ ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸੀ—ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਪੰਜ ਇੰਦਰੀ-ਵਿਸ਼ੇ ਸੁਖ ਹਨ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹਨ, ਪਾਚਕ ਅੱਗ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕੋਠੜੀਆਂ ਹਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਕਰਮ-ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ। ਉੱਥੇ, ਤੂੰ ਰਾਮਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਗਵਾ ਬੈਠੀ। ਉਸ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਥੱਲੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਇਹ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਨਾ ਤੂੰ ਪੁਰੰਜਨੀ ਦੀ ਪਤੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ। ਦੋਵੇਂ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੰਸ ਸਾਡੀ ਦੌੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਮਝ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ। ਗਿਆਨੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਤਾ-ਬਰਾਬਰ ਭੀ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜਾ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ-ਰੂਪੀ ਹੰਸ, ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਵੱਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸੁਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਬਿਆਨ ਆਤਮਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੁਕਵੇਂ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼्वर, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚੇਤਾ ਹੈ, ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਖਿੜੇ ਚੰਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਧੋ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਨ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਮੰਡਲ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਲੇਕੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨਰਮ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰਸਨਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਆਪਣੇ ਝੁਮਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਕੁਝ, ਦੁੱਧ ਦੁਹਾਉਂਦੀਆਂ, ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈਆਂ; ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਚੂਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾ ਪਿਲਾ ਕੇ ਹੀ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ, ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ, ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਸੁਰਮਾ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਸਜਣ-ਸਵਰਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵਿਖੰਡੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ, ਪਿਓ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਅਸਹਣੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਚਲ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ—even ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ—ਜੁੜ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣਿਆ, ਨਾ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਜੋ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਰਮੇਸ਼्वर—ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਪਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਮੋਹ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰਿ ਵੱਲ ਲਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਅਜੰਮਾ ਤੇ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸਟਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼्वर, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਣ ਆਈਆਂ ਹੋ?