ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਪਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਗੋਂ ਯੋਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੀ ਹਰਨੀ ਵਾਂਗ, ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁਖੀ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਅਕੇਲੀ, ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹੈ: “ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਬਾਹਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਆਪ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕਦੇ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ।” “ਹੇ ਉੱਚਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਦੋਸਤ ਸੀ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਾਡੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਦੁਨਿਆਵੀ ਮਨ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪੰਜ ਬਾਗ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਇੱਕ ਰਾਖੇਵਾਲ, ਤਿੰਨ ਕਮਰੇ, ਛੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੰਜ ਹੱਟੀਆਂ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ—ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਅਡਾ ਸੀ। ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਸੁਖ ਹਨ; ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਹਨ; ਪਾਚਕ ਅੱਗ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਮਰੇ ਹਨ; ਪਰਿਵਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਹੱਟੀ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਤੱਤਿਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਇਸਦੀ ਮਾਲਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ।” “ਉਥੇ, ਤੂੰ ਰਾਮਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ, ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗੁਆ ਬੈਠੀ; ਇਸ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਨੇ ਹੇਠਲੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਇਹ ਨਾਇਕ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਪੁਰੰਜਨੀ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ; ਦੋਵੇਂ ਸੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੰਸ ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।” “ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਇਹ ਸਮਝ ਲੈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ; ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਰਤਾ ਭੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਈ ਜਾਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਕੀਕਤ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦਾ ਹੰਸ, ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਪਾ ਲਈ। ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ, ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਤਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਰੋਖੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਚੰਨ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੌਲੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਦੇ ਕੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਹ ਪੁੰਨ ਚੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਲ ਕਰਦਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਉਸ ਚੰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਗੋਲ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਲਿਆਂਦਾ, ਅਤੇ ਨਰਮ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੜਪ ਵਧਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮੋਹ ਲਏ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਓਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਝੁਮਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਕੁਝ, ਦੂਧ ਦੋਹਦਿਆਂ, ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਆਈਆਂ; ਹੋਰ, ਦੂਧ ਉਬਲਣ ਲਈ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਏ ਬਿਨਾ ਹੀ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ, ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਹੋਰ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ, ਅੰਜਨ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਖੁੰਝੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ, ਪਿਓ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੁਕ ਨ ਸਕੀਆਂ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਦੀ ਅਸਹਿ ਦੁਖ-ਤਕਲੀਫ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ; ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—even ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੀ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਇਥੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਏ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ—ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਜੇਕਰ ਜੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਣਗੇ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਡਰ, ਮੋਹ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰਿ ਵੱਲ ਲਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਸ ’ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੋਹਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।