ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ—ਸੁੱਚ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦਾ ਭਾਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹੀ ਭਟਕਾਵ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਅਰਥ ਦੇ; ਇਹ ਦੋਵਾਂਹੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਯੋਗੀ ਦਾ ਯੋਗ ਪੂਰਾ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਸਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਤਪ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਕੌਸ਼ਲ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ। ਜੇ ਯੋਗ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਯੋਗਯ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੀ ਭਕਤੀ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ, ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਅਕੈਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹੈ—"ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਡਾਕੂਆਂ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਹੀਨ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਉਹ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਰਹੇ। ਉਸਨੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਤਿ ਹੋਣ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਸਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ, ਇੱਕ ਆਤਮਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਆਇਆ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਪਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ?" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅਣਜਾਣ ਸਾਥੀ ਸੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਉੱਚਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨਸਰੋਵਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਥੀ ਸੀ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।" "ਉਥੇ ਪੰਜ ਬਾਗ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਇੱਕ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾ, ਤਿੰਨ ਕੋਠੜੀਆਂ, ਛੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੰਜ ਮੰਡੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ—ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਸੁਖ ਹਨ; ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਹਨ; ਪਾਚਕ ਅੱਗ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕੋਠੜੀਆਂ ਹਨ; ਪਰਿਵਾਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਮੰਡੀ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਵੱਸਿਆ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।" "ਉਥੇ ਤੂੰ, ਰਾਮ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਬੈਠੀ; ਇਸ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਇਹ ਨਾਇਕ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਪੁਰੰਜਨੀ ਦੀ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੁਰਖ ਤੇ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ; ਦੋਵੇਂ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੰਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮੈਂ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਮਝ ਲੈ, ਮਿੱਤਰ। ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਵਾਂਗ, ਅਜੇਹੀ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦਾ ਹੰਸ, ਦੂਜੇ ਹੰਸ ਵੱਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ; ਇਸ ਸੁਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਯਾਦ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਹੇ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤ, ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਕ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਰੋਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਹੈ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਚੰਬੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਧੁਰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ; ਉਹ ਉਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗੋਲ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਨਰਮ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮੋਹਕ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰਸਨਾ ਵਧ ਗਈ, ਵਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਕੰਡੇ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਕੁਝ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਛੋਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜੀਆਂ; ਹੋਰ, ਚੂਲੇ ਤੇ ਦੁੱਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਧ ਨਾ ਪਿਲਾ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ, ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਅਧੂਰੀ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈਆਂ; ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ, ਸੁਗੰਧ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਤਨ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਸੁਧਾਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਤੀ, ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਚੁਰਾ ਲਏ, ਉਹ ਰੋਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅਸਹਿਣੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਧੋਤੀ; ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।