ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਬੜੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਅਪਾਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਜੋਕੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਓਸ ਸੱਚ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਤਦੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚਲੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਡੁਬੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਉਹ ਲੋਕ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਗਿਆ ਸੀ। ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਲ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਅਠਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ "ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ" ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੰਸ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਅੱਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ—ਗਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਤਪ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਨੁਭਵ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਤਰਕ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਹਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹਰ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਗਿਆਨ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਰੂਪ ਹੈ—ਕਾਰਣ, ਫਲ, ਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਜੋ ਚੌਥਾ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਨਾਂ ਅਰੰਭ ਵਿਚ ਹੈ, ਨਾਂ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਨਾਂ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਸਤ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਗੁਣ ਦੀ ਕਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਬ੍ਰਹਮ ਆਪ ਹੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਵਸਤੂਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਤਰਕ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠ ਕੇ ਅਪਨੇ ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਨਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਨਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ; ਮਨ ਅੰਨ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਸਤਵ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਹੈ। ਇੰਦਰੀਆਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਨਿਵਾਸ ਥਾਂ ਪਛਾਣੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਅਲਿਪਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ—ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ—ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟਲ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਰਜ ਦਾ ਮਲ ਨਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਕਈ ਝੂਠੇ ਯੋਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਫਿਰ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਮ ਮਾਰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ; ਪਰ ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਆਤਮਾ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਲੇਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਕੁਝ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—ਜੋ ਵੀ ਅਵਸਥਾ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਮਨ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਅਰਥ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਉਲਟ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ—ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਣ ਉੱਤੇ ਸੁਪਨਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਚਿਤ ਪੈਟਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਕਾਰਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਨਾਂ ਤਾਂ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਤੀਖੀ ਵਿਚਾਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਪ-ਚਾਨਣ, ਅਜਨਮਾ, ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਅਨੁਭੂਤੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਹਾਨ ਅਨੁਭੂਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੋਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਭਟਕਣਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚ ਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜੇਕਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਡਿਆਈ ਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਦਵੈਤਤਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਤਪ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਯੁਵਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਕੌਸ਼ਲ ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉੱਦਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ। ਜੇਕਰ ਯੋਗ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਗੋਂ ਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਇਸ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੀ ਹਿਰਣੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਰੋਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹੈ: "ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਅਣੁਚਿੱਤ੍ਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਿਆਂ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਆਪ ਵਿਚ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਣਜਾਣ ਸਾਥੀ ਸੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਿਆਨ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਅਸਲੀਅਤ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਝਾਇਆ।