ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਅਤਿ ਮਿਹਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਲੋਕ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਨੰਤ—ਇਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਿਰਕਾਲੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਿਵ੍ਰਿਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਨ ਦੀ ਲੀਨਤਾ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਕਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਲੋਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਰੂਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਨੰਦਾ ਆਦਿ ਗੋਪ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਭਰ ਗਏ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਮ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦੇ ਅਠਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ—ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ—ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੰਸ ਰੂਪ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਵਿਚ, ਗਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਤਪ, ਪ੍ਰਤ्यक्ष, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਤarka—ਜੋ ਕੁਝ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਣ—ਉਹੀ ਸਭ ਵਿਚ ਮੱਧ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ, ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ। ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ, ਕਾਰਣ, ਫਲ ਅਤੇ ਕਰਤਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਚੌਥਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ-ਰੂਪ ਦਾ ਲੇਬਲ ਹੈ; ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਅਸਲ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ। ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਜੋ-ਗੁਣ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਖੁਦ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੋਖੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਭਿੰਨਤਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਕਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਤਰਕ ਦੁਆਰਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਿਰਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਤਮ-ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਨਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੰਡ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਨਾ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਪਵਨ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ; ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਅਨਾਜ, ਬੁੱਧਿ ਸਤਵ, ਅਹੰਕਾਰ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਭਾਲ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ? ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਉਤਪਾਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਨੁਕਸ? ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਪਵਨ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ ਸਤਵ, ਰਜਸ, ਤਮਸ—ਮਨ ਦੇ ਸੰਸਾਰ-ਚਕਰ ਦੇ ਕਾਰਣ—ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤਿ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਅਟਲ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਮਨ ਤੋਂ ਰਜਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਝੂਠੇ ਯੋਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਰੋਕੜ ਅੜਚਣਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਯੋਗਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਮ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਣ ਜਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਖੜਾ, ਬੈਠਾ, ਤੁਰਦਾ, ਲੇਟਾ, ਛੱਡਦਾ ਜਾਂ ਖਾਣਾ—ਜੋ ਭਾਵ ਆਤਮਾ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਮਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਕ ਦੁਆਰਾ ਉਲਟ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ—ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਣ 'ਤੇ ਸੁਪਨਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪੈਟਰਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਨਾ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਗਦਾ ਸੂਰਜ, ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅੰਧਕਾਰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਵਿਵੇਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿਚ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜਨਮਾ, ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਅਨੁਭਵ; ਇੱਕੋ-ਇੱਕ, ਜਦ ਬੋਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਟਕਾਵੀ ਇਹ ਤਕ: ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦਾ ਭਾਵ; ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਨਾਮ-ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ, ਭਾਵੇਂ ਮਤਲਬ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ; ਇਹ ਦਵੈਤਤਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਯੋਗ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਤਪਾਤ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਯੋਗ-ਧਿਆਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੋਸ਼ਚਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਉਤਪਾਤ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ austerity, ਮੰਤਰ, ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਉਤਪਾਤ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਜਾਂ ਯੋਗ-ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਕੌਸ਼ਲ ਮਾਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਯਤਨ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਵ੍ਰਖ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ। ਜੇ ਯੋਗ-ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਯੋਗਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਬੁਧਿਮਾਨ ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਯੋਗੀ, ਜੋ ਯੋਗ-ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅਸ਼੍ਰਯ ਵਿਚ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਅਡੋਲ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ, ਅਣਜਾਣ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪਤੀ ਦੀ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਗਰਮੀ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਦ-ਹੀਣ ਹਿਰਣੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਬੇਸਹਾਰਾ, ਬੇ-ਮਿੱਤਰ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋਈ; ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਦਬਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਲੁੱਟੇਰਿਆਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀ; ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਬੇ-ਹੱਦ ਹੰਝੂਆਂ ਵਗਾਈਆਂ। ਉਹ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ, ਰੋ ਰਹੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮਾਲਕ!" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਭਟਕਦੀ ਸੀ?