ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਉੱਚ ਅਤੇ ਨੀਵੀਂ ਵਾਣੀਆਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ, "ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ," ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਆਂਡ-ਵਾਂਡ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਗਦਾ, "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫਾਂਸਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਪੂਜਾ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜੋਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਮੁੜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਨੂੰ। ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਅਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ-ਅਤਮਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਚਾਹੇ ਵੈਦਿਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤੰਤ੍ਰਕ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਚਾਹੀਦੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ; ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਲਈ ਸੁਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਬਣਾਏ। ਉ ongoing ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮਾਂ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਖੇਤ, ਦੁਕਾਨਾਂ, ਸ਼ਹਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ, ਮੇਰੀ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਹੈ, ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੋਭੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਰੂਪ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਨੰਦਾ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਾਸ, ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੇ, ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੁਰਿਕ ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ। ਗੋਆਲੇ, ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮਾ!" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਹਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾ ਕੇ, ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ-ਅਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ।" "ਅਣਜਾਣੇ, ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਾਰਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਨੰਦਾ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਗੋਆਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ, "ਕੀ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਖਸ਼ਮ ਗੰਤਵ ਦਿਖਾਵੇਗਾ?" ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਗੰਤਵ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰਿ ਨੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਾਮ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਦਿਖਾਈ। ਉਹ ਸੱਚ, ਗਿਆਨ, ਅਨੰਤ—ਬ੍ਰਹਮ, ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ—ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਗੁਣ ਮੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਮਨ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਡੁਬੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਉੱਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧਾਮ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਰੂਰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅਠਾਈਂ ਚੈਪਟਰ, ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਪਰਮ-ਹੰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਧਾਮ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਤਪ, ਅਨੁਭਵ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਤਰਕ—ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਣ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਨਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਕਾਰਣ, ਫਲ, ਕਰਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਵਟ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਬਾਅਦ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਨਾਂਵ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਰਮ-ਅਤਮਾ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ। ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਰਜਸ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਪਰਵਿਰਤੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਆਪ-ਚਾਨਣ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਵਿਆਪਕਤਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਵਿਰਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਪਸ਼ਟ ਤਰਕ ਨਾਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੰਡਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਨਾ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਣੇ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਨਾ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਹੈ; ਮਨ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਬੁਧੀ ਸਤਵ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਵੱਖਰਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਮੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਤਵ, ਰਜਸ, ਤਮਸ—ਮਨ ਦੇ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਦੇ ਕਾਰਣ—ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਰਜਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਮਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਝੂਠੇ ਯੋਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਰੋਕ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੁੜ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਪ੍ਰੇਮ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਆਤਮ-ਧਾਮ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।