ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗੋਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਅਭਿਛਨਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ (ਸਵਰਗ) ਵੱਲ ਪਰਤਿਆ। ਫਿਰ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਰਗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਛਿੜਕਣ ਆਦਿਕ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰੁ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਵਿਗ੍ਰਹ ਦੀ ਅਭਿਛੇਕ ਕਰੇ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਸਵਰਨਘਰਮਨ ਸੂਕਤ, ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼ ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਸੂਕਤ ਆਦਿ ਦੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਕੱਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਿਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਉੰਗਣ ਲਗਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ, ਆਚਮਨ ਲਈ ਜਲ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ, ਗੁੜ, ਘੀ, ਤਲੇ ਹੋਏ ਪਕਵਾਨ, ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਦਹੀਂ, ਸਾਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੇਹੀ ਭੋਜਨ-ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਤੇਲ ਲਾਉਣ, ਮਲਿਸ਼, ਦਰਪਣ ਵੇਖਣ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਗਾਉਣ, ਨੱਚਣ ਆਦਿ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਸਕਾਰਤ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਉਪਯੁਕਤ ਮੰਜਾ, ਲੱਕੜੀ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਜਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਵੇ — ਜਿਵੇਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਰਗਾ ਪੀਤਾਂਬਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੁਕੁਟ, ਬਾਂਗੜਾਂ, ਕਮਰਪੱਟਾ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵੇ; ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਮੁੱਖ ਭੇਟ ਘੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੋ ਕੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਆਚਮਨ ਲਈ ਜਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰੇ; ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਆਦਿ ਮੁਖ-ਵਾਸਨ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਗਾਇਨ, ਸਤੁਤੀ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਨਯ ਕਰੇ; ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣੇ ਤੇ ਸੁਣਾਵੇ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਭਜਨ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ' ਅਖ ਕੇ ਸਾਸਟੰਗ ਦੰਡਵਤ ਕਰੇ। ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਧਾ ਕਰ, ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ, 'ਮੇਰੀ ਰਾਖਿਆ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਸਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੇ ਪੂਜਾ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚਿਰਾਗ਼ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮ ਚਿਰਾਗ਼ ਵੱਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਭੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ, ਵਿਅਪਕ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਚਾਹੇ ਵੈਦਿਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੱਕਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ; ਉੱਥੇ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਲਗਾਏ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰਾ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਖੇਤ, ਦੁਕਾਨਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਿਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭੀ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਗੋਬਰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਤਾ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਲਈ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਾਸ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੰਦ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਅਸੁਰ ਮਰਯਾਦਾ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਉਹ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮਾ!' ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਹਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ। ਵਰੁਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।' 'ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ! ਜਿੱਥੇ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਕਲਪਿਤ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ।' 'ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਮਾਫ ਕਰਨਾ।' 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੀ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂਪਣ ਦਿਖਾਓ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਓ।' ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਰਤ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਨੰਦ ਜੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਗੋਪ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ, 'ਕੀ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡਾ ਅਸਲ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਗਤੀ ਦਰਸ਼ਾਵੇਗਾ?' ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।