ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਸਨ—ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ—ਜੋ ਗਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ—ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਡੁਰਗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਆਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਆਦਿ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਪ ਸਮੇਤ, ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਨਘਰਮਣ, ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼-ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਿਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੱਜਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਚਮਨ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਖੀਰ, ਘਿਉ, ਤਲੇ ਹੋਏ ਪੱਕਵਾਨ, ਚੌਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਦਹੀਂ, ਯਖਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੈਲ ਮਲਣਾ, ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਦੇਖਣਾ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਪਲਾਉਣਾ, ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਕੜੀ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਉਣੀ ਤੇ ਹੱਥੀਂ ਘੇਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਕਮਲ-ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੋਹਕ ਮুকੁਟ, ਕੰਗਣ, ਕਮਰਬੰਦ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਜੂਬੰਦ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਘਿਉ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ; ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਿਉ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਭੇਟ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ। ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ। ਆਚਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ, ਸਤਿਕਾਰ, ਨੱਚ, ਤੇ ਨਾਟਕ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਭਜਨ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਸਧਾਰਣ ਬੋਲੀਆਂ ਤੋਂ ਭੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, 'ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ' ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਿਆ ਹਾਂ।' ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੂਜਾ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵੱਲ, ਫਿਰ ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਹੋਵੇ, ਓਥੇ-ਓਥੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਵਿਅਪਕ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਰਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਮਾਰਗਾਂ—ਵੇਦਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤੰਤ੍ਰਕ—ਰਾਹੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਢਿੱਠਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਲਈ, ਖੇਤ, ਦੁਕਾਨਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਨਿਰਭਜਨ ਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਗੋਬਰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਾ, ਤੱਤ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਂਝੀਦਾਰ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਗਿਆਰ੍ਹੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਗਏ। ਉਥੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਾਸ, ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ ਸਨ। ਗੋਪ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ! ਰਾਮਾ!' ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਹਰਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਵਰੁਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਕਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।' 'ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ! ਜਿੱਥੇ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਲਪਿਤ ਰਚਨਾ ਸੁਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਅਣਜਾਣੇ, ਆਪਣੀ ਮੂੜਤਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇਖਾਉ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਓ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ—ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਰਤ ਆਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਗੋਪ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ—'ਕੀ ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡਾ ਅਸਲੀ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਗਮਨ-ਮਾਰਗ ਵਿਖਾਏਗਾ?' ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਦਇਆਵਾਨੀ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ।