ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਬੈਠਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛਿਨ ਭਿਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਭੀ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਮਾਫੀ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਭਟਕ ਗਈ ਸੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗਲਤ ਸੋਚਾਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਣ।" ਉਸ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹੋ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਧੰਨਵੰਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ, ਜਦੋਂ ਯਜ੍ਞ ਰੁਕਿਆ, ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਆਫ਼ਤਾਂ ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਲਿਆਇਆ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੇ ਸਵੈ-ਸਰੂਪ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਜ੍ਞ ਇਸ ਲਈ ਟੋੜਿਆ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਯਾਦ ਰਹੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੰਦਰਪਣ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੁਣ ਜਾ, ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮੰਨ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੁ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।" ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਗਊ ਮਾਂ ਸੁਰਭੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਗੋਪਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਗਊਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ।" ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫਿਰ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੁਆਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲਿਆ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਏ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਛਾ ਗਿਆ, ਗਊਆਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਧੁ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖੇਤੀ ਦੇ ਉਗ ਆਈਆਂ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਤਨ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਠੋਰ ਸੀ—ਉਹ ਵੀ ਵਿਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ, ਗਊਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਅਕਾਸ਼ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦ ਕੋਈ ਭਗਤ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁರ್ಗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ ਨਾਲ, ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਰੋਜ਼ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਹਿਤ ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਏ। ਸਵਰਨ-ਘਰਮਣ, ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼-ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੁਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਕਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਿਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਜਾਏ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ, ਆਚਮਨ ਲਈ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚਿੱਡਾ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਜੇ ਸਮਭਵ ਹੋਵੇ, ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਘਿਉ, ਤਲੀ ਹੋਈਆਂ ਪਕੌੜੀਆਂ, ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਮਠੀਆਂ, ਦਹੀਂ, ਸੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨਾ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ, ਦੰਦ ਮੰਜਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨੀ, ਗੀਤ, ਨਾਚ ਆਦਿ ਕਰੇ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਥਾ ਸੰਭਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਕਮਰਬੰਦ, ਲੱਕੜੀ, ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਜਗਾਏ, ਅਤੇ ਹੱਥੀਂ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇ। ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਭੇਟਾਂ ਰੱਖੇ, ਜਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਮਲ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਵੇ। ਮੁਕੁਟ, ਕੜੇ, ਕਮਰਬੰਦ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਧਿਆਵੇ। ਧਿਆਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਭੇਟ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੋ ਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਆਚਮਨ ਅਤੇ ਉਚਿਸ਼ਟ ਜਲ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤਾਮਬੂਲ ਆਦਿ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰੇ, ਗਾਵੇ, ਨੱਚੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣੇ ਤੇ ਸੁਣਾਵੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਗੀਤ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ, ਆਮ ਬੋਲੀ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ" ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਸਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ, "ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੇ ਪੂਜਾ ਖਤਮ ਕਰਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਭੇਟ ਨੂੰ ਜੋਤ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਪਰਮ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਣਨ ਹੈ।