ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਗ ਜਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲਹਿਰ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਲਗਾਵਟ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਭ ਆਦਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ ਦੰਡ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਸਕ, ਅਤੇ ਅਤਿ-ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਜਿਸਨੇ ਦੰਡ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚੁਣੀ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਯੋਗ ਵਿਚਾਰਾਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਣ। ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ, ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਹੇ ਪਰਮ-ਪੁਰਸ਼, ਹੇ ਮਹਾ-ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਇੱਛਾ-ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਗੋਪ ਗ੍ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਯਜਨ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਵਿਅਰਥ ਯਤਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਾਲਕ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਘਵਾਨ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਭੀਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਭਾਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਤੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਣੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨ। ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਫਿਰ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੂੰ ਪਰਮ-ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਜਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਬੋਝ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹੋ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ‘ਗੋਵਿੰਦਾ’ ਆਖਿਆ। ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਏ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੁਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਨਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚੀਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਨੰਦ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਝਰਨੇ ਛੱਡੇ। ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਧੂ ਨਾਲ ਵਹੇ; ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬਿਨਾ ਕਿਰਤ ਦੇ ਉੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ। ਹੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਠੋਰ ਸੀ—ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਰਗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨਾ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਅਰਪਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਕਾਫ਼ੂਰ, ਕੁੰਕੁਮ, ਅਗਰੂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ (ਦੇਵਤਾ) ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਨਘਰਮਨ, ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼-ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਜਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਗੁੜ ਵਾਲੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਘੀ, ਭੱਜੇ ਪਕੌੜੇ, ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਹੋਰ ਮਿੱਠੇ, ਦਹੀਂ, ਸੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ, ਜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਤੇਲ ਲਾਉਣ, ਮਸਾਜ਼, ਆਇਨਾ, ਦੰਦ-ਸਫਾਈ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ, ਗਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ, ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਗਨਿਕੁੰਡ, ਕਮਰਬੰਦ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਇਕੱਠਾ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਓ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਰਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਮਲ-ਤੰਤੂ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ। ਮੁਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਕਮਰਬੰਦ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਰਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੋਮ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਉਚਿਸ਼ਟ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਯਥਾ-ਯੋਗ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਉਣਾ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ, ਨੱਚਣਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨਾ; ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨਾ ਤੇ ਦੱਸਣਾ—ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਾ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਛਾ ਗਿਆ।