ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲ ਪਿਆ, “ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆਤਮਕ ਹੈ, ਰਾਗ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉੱਪਜਣ ਵਾਲੀ ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਲਈ ਦੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਸਕ ਅਤੇ ਅਤੀਤ-ਭਵਿੱਖ-ਵਰਤਮਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੰਡ ਦਾ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਦਬ ਨਾ ਕਰਕੇ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਅਣਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਆਉਣ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋਏ ਬੋਝ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਸਦਕਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਖੁਦ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵਿਅਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਉਚੀ ਉਚੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੰਭੀਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਇਸ ਲਈ ਤੋੜੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਅਪਣਾ ਭਲਾ ਦਿਖਾ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਣ ਨਾ ਕਰੇਂ। ਜੋ ਧਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡ ਦੇ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੁੱਬੀ ਜਾਂ ਸੰਪਤੀ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੁ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਉ ਮਾਤਾ ਸੁਰਭੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਈ, ਜੋ ਗਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਅਸਤੀਤਵ ਵਿਚ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰੇਂ ਹੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਵੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਾਰਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਆਖ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਏ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਗਾਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਟੋਲੀਆਂ ਸ਼ਹਦ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬਿਨਾਂ ਉਗਾਏ ਹੀ ਉੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਜਗਮਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਠੋਰ ਸੀ—ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। (ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ) - ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਰਗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਆਦਿ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ ਨਾਲ, ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੰਤਰਾਂ ਸਮੇਤ (ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦੀ) ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਨਘਰਮਣ ਸੂਕਤ, ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼ ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਸੂਕਤ ਆਦਿ ਦੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੱਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਿਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ, ਆਚਮਨ ਲਈ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ੍ਹ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਖੀਰ, ਘਿਉ, ਤਲੇ ਹੋਏ ਪਕਵਾਨ, ਚੌਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਦਹੀਂ, ਸਾਗ ਆਦਿ ਜੇ ਮਿਲ ਸਕਣ, ਬਣਾਉਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ੀ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ, ਗਾਵਾ-ਬਜਾਵਾ, ਨਾਚਣਾ ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਗਨਿਕੁੰਡ, ਮੰਜਾ, ਲੱਕੜੀ, ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾ ਕੇ, ਹੱਥੀਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਭੇਟਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਭੇਟ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਮਲ-ਰੰਗ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਕਮਰਬੰਧ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵਣ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਿਉ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੇਣੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਭੇਟ ਘਿਉ ਸਮੇਤ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਚਮਨ ਲਈ ਜਲ ਅਤੇ ਉਚਿਸ਼ਟ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਲਈ ਉਹ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਸੰਪੰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੱਸ ਗਈ।