ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਮਹਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰੁਸ਼ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਅਹੰਕਾਰ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰੁਸ਼ ਉਠਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੀ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਸਮੇਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰੁਸ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪ੍ਰਾਣ-ਤੱਤ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਜਾਗ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਗ-ਮਗਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ, ਭਗਤੀ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਿਰਿਰਾਜ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਪ੍ਰਲੈ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਮਕੁਟ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਸਤ-ਤੱਤ ਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪस्या-ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਂਧਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਆਸਕਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਕਾਰਣ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਅਤਿ-ਦੁਰਜੈ ਸਮਾਂ ਹੋ, ਜੋ ਦੰਡ ਦਾ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। "ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਗਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਰਯਾਦਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਅਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇ enven ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਦ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਭੁੱਲ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹਿਤ ਸੀ; ਐਸੀਆਂ ਅਯੋਗ ਵਿਚਾਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਣ। "ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਧੋක්ෂਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਭਾਗਵਤ, ਪਰਮ-ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨ-ਰੂਪ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। "ਮੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵਾਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤੂਫਾਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦ sacrifice ਤਿਆਗ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਥ, ਅਧਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਰੂਪ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮਘਵਾਨ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਜਨਾ ਇਸ ਲਈ ਤੋੜਿਆ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇਂ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਧਨ ਤੇ ਪਦ ਦਾ ਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿੱਥਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੁ।" ਫਿਰ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ, ਗੋਪਾਲ-ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾ-ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਆਦਿ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋ। ਅਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਉੱਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਆਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਉੱਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਨਮਾਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼-ਵਧੂਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਧੂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬਿਨਾ ਖੇਤੀ ਦੇ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਤਨ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵ, ਇ enven ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਰਗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੈਨ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਆਦਿ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੰਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਥਾ-ਸੰਭਵ, ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ। ਸਵਰਨਘਰਮਨ ਸੂਕਤ, ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼ ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਕੱਪੜੇ, ਜਨੇਊ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਭਾਵ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੇਤ, ਮੈਨੂੰ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਜਾਏ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਚਮਨ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਟੂਟ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ, ਘੀ, ਤਲੇ ਹੋਏ ਪਕਵਾਨ, ਚੌਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਦਹੀਂ, ਸੁਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਉਹ ਭੋਗ ਰੱਖੇ। ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਮਾਲਿਸ਼, ਆਇਨਾ, ਦੰਦ ਮੰਜਨ, ਨ੍ਹਾਣਾ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨੀ, ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਚਾਰ, ਰੋਜ਼ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰੇ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਮੌਲੀ, ਸਮਿੱਧਾ, ਵੇਦੀ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਹੱਥੀਂ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਪੂਜਾ-ਪੱਧਤੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ।