ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਰੂਪੀ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਚੇਤ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੌਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਪਾਨ ਵਾਯੂ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੇ ਗੁਦਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵਿ਷ਣੂ ਨੇ ਚਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ਼ਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਰਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਬੁੱਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਉੱਠਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ-ਯਾਮੀ, ਖੇਤਰ-ਗ੍ਯਾ, ਚੇਤਨਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਪੁਰੁਸ਼ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਮੁੱਖ ਚੇਤਨਾ ਨਾ ਜਾਗੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਅਤਿ ਅੰਤਰੀਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ, ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਪਛਾਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿੜ ਚੁੱਕੀ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੋਵੇਂ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਏ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਲਈ ਲਜਜਿਤ, ਚੁਪਚਾਪ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਮੁਕੁਟ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪस्या-ਮਈ, ਰਜ-ਤਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਲੋਭ ਆਦਿਕ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੀ ਤਮਨਾ ਵਾਸਤੇ ਦੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਗੁਰੂ, ਰਾਜਾ, ਅਤਿ-ਦੁਰਜੈ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇ en ਉੱਤਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੁਸਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਯੋਗ ਸੋਚਾਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਣ। ਤੂੰ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ-ਮਯ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਗੋਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਾਂਵ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਹਵਨ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਫ਼ਜੂਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।" ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਘਵਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯੱਗ ਤੋੜਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਰਹੇ ਤੇ ਇੰਦਰਪਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿੱਥਾ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜੁੜਿਆ ਰਹੁ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੋਪਾਲ-ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਦਿ ਹੈਂ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਤੂੰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਸਰਵੋਚ੍ਚ ਦੈਵ ਹੈਂ। ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਸੱਜਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਜਗਤ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਗੰਗਾ-ਜਲ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਤੂੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਾਂਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅਤਿ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਧੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅੰਨ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਿਨਾ ਖੇਤੀ ਦੇ ਉੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਤਨ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ, ਇ en ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਸਨ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ, ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁರ್ಗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਕੁਮ, ਅਗਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ ਨਾਲ, ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾ ਰੋਜ਼ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ (ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ) ਸਨਾਨ ਕਰਾਏ। ਸਵਰਨਘਰਮਣ ਸੂਕਤ, ਮਹਾਪੁਰੁਸ਼ ਵਿਦਿਆ, ਪੌਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਤੇ ਸਾਮਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਵਸਤ੍ਰ, ਜਨੇਊ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੋਭਤ ਕਰੇ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਜਲ, ਆਚਮਨ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।