ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਮਨ ਜਨਮਿਆ। ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਵਾਕ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸाक्षੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੂੰ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅੱਗ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਾਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਜੜੀਆਂ ਨੇ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਲ ਨੇ ਗੁਪਤਾਂਗ ਵਿੱਚ ਵੀਰਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਮ੍ਰਿਤ्यु ਨੇ ਗੁਦਾ ਵਿੱਚ ਅਪਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਨੱਸਾਂ ਵਿੱਚ ਰਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਖੇਤ੍ਰ-ਗਿਆਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਸਮੇਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਭਕਤੀ, ਵੈਰਾਗ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਲਈ ਲੱਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੁਪਚਾਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਕੁਟ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਸ਼ੁਧ ਸਤਤਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪਸਿਆਤਮਕ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਂਧਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਅਸਕਤ ਹੈ।" "ਤਾਂ ਫਿਰ ਲੋਭ ਆਦਿ ਕਾਰਣ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੰਡ-ਧਾਰੀ ਬਣਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਸਕ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸਮਾਂ ਹੋ, ਜੋ ਦੰਡ ਉਠਾ ਕੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛਿਨ-ਭਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਤਮਾਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਅਪਰਾਧ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਮਾਫ਼ ਕਰੋ। ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਐਸੇ ਅਯੋਗ ਵਿਚਾਰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਣ।" "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਰਮੀ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਧੰਨਵਾਦ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਚਿਤ-ਸਰੂਪ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਗੋਵਾਲਾ-ਵਾਸ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵਿਅਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੇ ਆਤਮਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਧੰਨਵਾਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਮਘਵਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੋ।" "ਜੋ ਧਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਚਾਹਵਾਂ, ਮੈਂ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਵਿਰੁਧੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ।" "ਹੁਣ ਜਾਓ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੋ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।" ਫਿਰ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੋਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।" "ਅਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰੀ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਈ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਵੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ 'ਗੋਵਿੰਦਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਚਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾਈ। ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਦ ਵਗਾਇਆ; ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸਾਨੀ ਦੇ ਉਗ ਆਏ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ। ਹੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਠੋਰ ਸੀ—ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ।