ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੌਸਮਿਕ ਜੀਵ 'Virāj' ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਇਕ ਅੰਗ ਅਤੇ ਤੱਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਘਣੀ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਤੋਂ ਹਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਈ; ਉਸ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਕੰਨ ਬਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਈ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ। Virāj ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਲ, ਦੇਹ ਦੇ ਵਾਲ ਆਦਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਪੌਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਉਤਪਾਦਨ ਅੰਗ ਬਣਿਆ। ਬੀਜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਆਈ; ਮਲਦਵਾਰ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਖੁਲਿਆ। ਮਲਦਵਾਰ ਤੋਂ ਅਪਾਨ ਵਾਯੂ ਆਈ, ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਤੋਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੱਥ ਬਣੇ ਅਤੇ ਖੁਲ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਪੈਰ ਬਣੇ ਅਤੇ ਖੁਲ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗਤੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਖੁਲੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਖੁਲਿਆ। ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਸਮੁੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਵਾਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Virāj ਨੂੰ ਉਠਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅੱਗ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਾਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਹਵਾ ਨੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਸੁਘਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਤਪਾਦਨ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਮੌਤ ਨੇ ਮਲਦਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅਪਾਨ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਦਰਿਆ ਨੇ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ Virāj ਉਠਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਖੇਤਰ-ਗਿਆਤਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ Virāj ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜਾਗ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਭਕਤੀ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜਦੋਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਠਾ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਲਾਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਜ਼ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਚਿੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪ ਰੂਪ, ਰਾਗ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਂਧਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲਗਾਵਟ ਹੈ। ਤਦ ਕਿਸੇ ਲੋਭ ਆਦਿ ਕਾਰਣ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਰਜਨਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ ਦੰਡ ਵਰਤਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਸਕ, ਅਤਿ-ਦੁਰਲਭ ਕਾਲ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੰਡ ਦਾ ਸਾਥ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਚੁਣੀ ਹੋਈਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਹੇ ਮੈਂ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਰਹਿ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਦੁਰਜਨਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਐਸੀਆਂ ਅਯੋਗ ਵਿਚਾਰਾਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨ-ਮਯ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦੇ ਬੀਜ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਰੋਸ ਵਿੱਚ, ਤੂਫਾਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਗੋਵਾਲਾ ਵਸੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਯਗਨ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵਿਅਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਨ ਲੈ ਲਈ, ਮਾਲਕ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਆਤਮਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਗਨ ਰੋਕਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਭੂਤੀ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਜਾ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੋ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੋਵਾਲਾ-ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾ ਯੋਗੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਤੁਸੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ। ਸਾਡਾ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ; ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਜਣਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਅਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਦੁਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੁਆਰਾ ਸਵਰਗੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।