ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਤੱਤ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਹੱਤੱਤਵ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਕਾਲ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਏ, ਇੱਕ ਨਿਰਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਅੰਡਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੋਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਰਾਟ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਅੰਡਾ, ਦੱਸ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪਰਤ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਰਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਸੋਨਿਆਂ ਰੰਗ ਦੇ ਇਸ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਬੋਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ, ਫਿਰ ਨੱਕ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਹ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਜਨਮੀ। ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈ, ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਕੰਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੰਦਰੀ, ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ। ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਚੀਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਲ, ਲੋਮ ਆਦਿ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ ਬੂਟੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਨ ਇੰਦਰੀ ਬਣੀ। ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਆਇਆ; ਗੁਦਾ ਬਣੀ ਅਤੇ ਖੁਲੀ। ਗੁਦਾ ਤੋਂ ਅਪਾਨ ਵਾਯੂ, ਤੇ ਅਪਾਨ ਤੋਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਡਰਾਵਣੀ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਹੱਥ ਬਣੇ ਤੇ ਖੁਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤਾਕਤ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਇੰਦਰ। ਪੈਰ ਬਣੇ ਤੇ ਖੁਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚਲਣ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਣੁ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਖੁਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਖੁਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਸਮੁੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਕ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਜਨਮਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅੱਗ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੀ, ਪਰ ਕੋਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼ ਨਾ ਉੱਠਿਆ। ਹਵਾ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਉੱਠਿਆ। ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਵਾਂਗ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਵਾਂਗ, ਬੂਟੇ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਵਾਲ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀ ਜਨਨ ਇੰਦਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀਰਜ ਵਾਂਗ, ਮੌਤ ਗੁਦਾ ਵਿੱਚ ਅਪਾਨ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਂਗ, ਦਰਿਆ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਂਗ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਂਗ—ਇਹ ਸਭ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਪਰ ਕੋਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਖੇਤਰ ਗਿਆਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਕੋਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਤਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਗ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਰਬਤ ਉੱਠਾ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਤੇ ਲਜਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋoraj ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਮਕੁਟ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੁਣ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਸੱਚ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪੱਸਿਆਤਮਕ, ਰਾਗ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਾਂਧਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਹੈ। "ਫਿਰ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਵਜ੍ਹਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਦੰਡ ਵਰਤਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਸਕ, ਅਤੇ ਅਤੀਤ ਸਮਾਂ ਹੋ, ਜੋ ਦੰਡ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। "ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਤਮਾਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਕਦੇ ਵੀ ਮੁੜ ਅਜਿਹਾ ਵਿਕਾਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ, ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ; ਨਮਸਕਾਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਦ sacrifice ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੇ ਸਵੈ-ਸਰੂਪ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਗੰਭੀਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਮਘਵਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਜ੍ਨ ਇਸ ਲਈ ਤੋੜਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇਂ। "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਨ-ਪਦਵੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਭਵਤਾ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੁ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।