ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਗੁਣ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਤੱਤ—ਮਹੱਤਤੱਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ—ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਸਪਰ ਰਚੀਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅੰਡਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੌਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਰਾਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅੰਡਾ ਦੱਸ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ—ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪਰਤ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਰਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੇਵ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਉਸ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਿੜਕੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਫਿਰ ਨੱਕ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਹ ਆਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਬਣੀ। ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਤੋਂ ਵਾਯੂ, ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈ; ਉਸ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਕੰਨ ਬਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਆਈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਲ, ਲੋਮ ਆਦਿ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ ਉਘਾਏ ਤੋਂ ਬਾਦ ਪੌਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਨਨ ਇੰਦਰੀ ਬਣੀ। ਬੀਜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਆਇਆ; ਮਲਦਵਾਰ ਬਣਿਆ ਤੇ ਖੁਲਿਆ। ਮਲਦਵਾਰ ਤੋਂ ਅਪਾਨ ਵਾਯੂ, ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਤੋਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੱਥ ਬਣੇ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਪੈਰ ਬਣੇ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗਤੀ ਆਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਨਸਾਂ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਭਰਿਆ; ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਬਣੇ ਅਤੇ ਪੇਟ ਖੁਲਿਆ। ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਿਆ। ਦਿਲ ਖੁਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜੰਮਿਆ; ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਵਾਗੀਸ਼, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਜੰਮਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਤਪੰਨ ਤਾਂ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅੱਗ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਵਜੋਂ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੀ, ਪਰ ਕੌਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਾਯੂ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਸੁੰਘਣ ਵਜੋਂ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੀ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਵਜੋਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਵਜੋਂ, ਜੜੀਆਂ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਵਾਲ ਵਜੋਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਜਨਨ ਇੰਦਰੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਵਜੋਂ, ਮੌਤ ਮਲਦਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅਪਾਨ ਵਜੋਂ, ਇੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲ ਵਜੋਂ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਵਜੋਂ, ਦਰਿਆ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਵਜੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਜੋਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵਜੋਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੁੱਧੀ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ—ਪਰ ਕੌਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਜੋ ਖੇਤਰ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਕੌਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਦ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਦੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਜਦ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਪਰੋਂ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੋਵੇਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਸਤਕ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪੋਮਈ, ਰਾਗ-ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮੋਹ ਹੈ।" "ਮਾਲਕ! ਫਿਰ ਲੋਭ ਆਦਿ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਆਚਾਰਯ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸਮੇਂ ਹੋ, ਜੋ ਦੰਡ ਦਾ ਸਾਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਦੇ ਹੋ।" "ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰਯਾਦਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾਲਕ! ਮੈਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਐਸੀਆਂ ਗਲਤ ਸੋਚਾਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ!" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮਾਲਕ! ਮੈਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਗੋਕੁਲ ਵਸੇਬੇ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯਗਿਆ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਕਿ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਮਘਵਨ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਗਿਆ ਇਸ ਲਈ ਟੋੜਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇਂ।" "ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸਮਪੱਤੀ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਸਕੇ।