ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਚਲਿਆ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਵਾਦ, ਪੰਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ—ਕਸੇਲਾ, ਮਿੱਠਾ, ਕੜਵਾ, ਤਿੱਖਾ, ਤੇ ਖੱਟਾ—ਦੀ ਮਿਲੀ-ਝੁਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ: ਇਹ ਭਿੱਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਠੋਸ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਰਸ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨੱਕ—ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅੰਗ—ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ—ਮਿਟੀ ਵਾਲੀ, ਸੜੀ ਹੋਈ, ਸੁਗੰਧਿਤ, ਹੌਲੀ, ਤਿੱਖੀ, ਖੱਟੀ ਆਦਿ—ਵੱਖਰੀ-ਵੱਖਰੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਇਹ ਹਨ: ਇਹ ਰਚਨਾ ਦਾ ਅਧਾਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਹਰ ਤੱਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਣਨ (ਅਕਾਸ਼), ਛੂਹਣ (ਵਾਯੂ), ਵੇਖਣ (ਅੱਗ), ਚੱਖਣ (ਪਾਣੀ), ਤੇ ਸੁੰਘਣ (ਧਰਤੀ)—ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਹਨ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਖਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਤੱਤ—ਮਹੱਤਤਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ—ਕਾਲ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਗਏ, ਤਬ ਨਿਰਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਅੰਡਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਅੰਡੇ ਤੋਂ 'ਕੋਸ्मिक ਪੁਰਸ਼' ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵਿਰਾਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡਾ, ਦਸ ਪਰਤਾਂ—ਪਾਣੀ ਆਦਿ—ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬੋਲੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਫਿਰ ਨੱਕ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਹ ਆਇਆ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ ਬਣੀ। ਸੁੰਘਣ ਤੋਂ ਵਾਯੂ, ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੇਖਣ ਆਇਆ; ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਕੰਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੁਣਨ ਆਇਆ; ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ। ਵਿਰਾਜ ਨੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਾਲ, ਦੇਹ ਦੇ ਵਾਲ ਆਦਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਪੌਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰੀ ਬਣੀ। ਬੀਜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਆਇਆ; ਪਖਾਣਾ-ਇੰਦ੍ਰੀ ਬਣੀ ਤੇ ਖੁਲ ਗਈ। ਪਖਾਣਾ-ਇੰਦ੍ਰੀ ਤੋਂ ਅਪਾਨ ਵਾਯੂ, ਤੇ ਅਪਾਨ ਤੋਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭੈ ਹੈ। ਹੱਥ ਬਣੇ ਤੇ ਖੁਲ ਗਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਆਈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ। ਪੈਰ ਬਣੇ ਤੇ ਖੁਲ ਗਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਚਲਣ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਣੁ। ਨਸਾਂ ਖੁਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ੂਨ ਭਰਿਆ; ਦਰਿਆ ਬਣੇ, ਤੇ ਪੇਟ ਖੁਲਿਆ। ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਸਮੁੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਮਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਵਾਕ ਦੇਵਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅੱਗ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਕੋਸ्मिक ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਾਯੂ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਸੁੰਘਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਵੇਖਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ, ਸੁਣਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਜੜੀਆਂ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਾਣੀ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਬੀਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੌਤ ਪਖਾਣਾ-ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਅਪਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਚਲਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਦਰਿਆ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਖ਼ੂਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਖੇਤ-ਗਿਆਨ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਪੁਰਸ਼ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਭਕਤੀ, ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਖੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਏ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਲਜਜਤ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਆਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਸੰਖ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਤੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸ਼ੁੱਧ ਅਸਤਿਤਵ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪ ਤੇ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਕਾਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਲੋਭ ਆਦਿ ਕਾਰਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ ਦੰਡ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਸਕ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਕਾਲ ਹੈਂ, ਜੋ ਦੰਡ ਦਾ ਸਾਥ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੁਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਖੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਲਤ ਰਵੱਈਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਅਪਰਾਧ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਮਾਫ ਕਰ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਐਸਾ ਅਯੋਗ ਵਿਚਾਰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ, ਅਧੋਖਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ—ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਮੰਨੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕੀਤਾ।