ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ, ਭਾਗ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਅਤੇ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਦੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਪਾਰ ਤੇਜਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਯਜਨਾ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ, ਓਲੇ ਅਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੰਸਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਰਬਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਖਿਡੌਣਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਗੋਆਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਪਰਬਤ ਉੱਪਰ ਚੱਕ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਕਰਾਮਾਤ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਛੇਵੀਅਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ "ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ" ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਵੈਰਾਗੀ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੀ ਧਰੋਹਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤ ਵੈਰਾਗੀ, ਨਿਰਲੇਪ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਮਨਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਸੰਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਨੰਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਠੰਢ, ਡਰ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰਪੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸੰਤ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੈਂ ਆਪ ਤੇ ਸੰਤ — ਇਹ ਸਭ ਸੰਤ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਤਸੇਨਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਤਮ-ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ। ਸਪਰਸ਼ ਦੇ ਗੁਣ — ਨਰਮੀ, ਸਖਤੀ, ਠੰਢਕ ਅਤੇ ਗਰਮੀ — ਇਹ ਹਵਾ ਦੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਹਨ। ਹਵਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਹਨ: ਚਲਣਾ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਵਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ, ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰਤਾ। ਹਵਾ ਦੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਜੋਤੀ ਉਪਜੀ ਅਤੇ ਅੱਖ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਗ ਬਣੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ: ਪਦਾਰਥਤਾ, ਗੁਣਤਾ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤਿਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ। ਅੱਗ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ: ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਪਕਾਉਣਾ, ਗਰਮੀ, ਸਾੜਨਾ, ਠੰਢ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਸੁਕਾਉਣਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਗਾਉਣਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ, ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਕੇ ਤੇ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਥੋਂ ਜਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸਵਾਦ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਬਣੀ। ਸਵਾਦ ਦੇ ਰੂਪ: ਕਸੈਲਾ, ਮਿੱਠਾ, ਕਰਵਾਂ, ਤਿੱਖਾ, ਖੱਟਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਾਵਿਕ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਇਕ ਸਵਾਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਲ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ: ਭਿੱਜਣਾ, ਜਮਾਉਣਾ, ਸੰਤੋਖ ਦੇਣਾ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਆਨੰਦ, ਗਰਮੀ ਬੁਝਾਉਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਾਦ, ਜਲ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਕੇ ਤੇ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਉਥੋਂ ਧਰਤੀ ਬਣੀ ਅਤੇ ਨੱਕ ਗੰਧ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਬਣੀ। ਗੰਧ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ: ਮਿਟੀ ਵਾਲੀ, ਗੰਦੀ, ਸੁਗੰਧੀ, ਮਧੁਰ, ਤੀਖੀ, ਖੱਟੀ ਆਦਿ — ਇਹ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਹਨ: ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਆਸਰਾ, ਅਸਲੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤਿ ਹੋਣਾ। ਜਿਸ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹਵਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਲਈ ਸਪਰਸ਼; ਅੱਗ ਲਈ ਰੂਪ; ਜਲ ਲਈ ਸਵਾਦ; ਧਰਤੀ ਲਈ ਗੰਧ। ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਤੱਤ — ਮਹੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੱਕ — ਸਮੇਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਰਾਟ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡ ਦੱਸ ਪਰਤਾਂ — ਜਲ ਆਦਿ — ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਅੰਡ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਲਿਆ, ਜਿਥੋਂ ਬੋਲੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਫਿਰ ਨੱਕ, ਜਿਥੋਂ ਸਾਹ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਸੁੰਘਣ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਥੋਂ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਥੋਂ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਕੰਨ, ਜਿਥੋਂ ਸੁਣਨਾ ਆਇਆ; ਉਥੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਚਮੜੀ ਚੀਰੀ, ਜਿਥੋਂ ਵਾਲ, ਲੋਮ ਆਦਿ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ ਬੂਟੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਨਨੇਂਦਰ ਬਣਿਆ। ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਜਲ, ਫਿਰ ਗੁਦਾ ਬਣੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੀ। ਗੁਦਾ ਤੋਂ ਅਪਾਨ ਵਾਯੂ, ਤੇ ਅਪਾਨ ਤੋਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਬਣੇ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਉਥੋਂ ਬਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਪੈਰ ਬਣੇ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਉਥੋਂ ਚਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ, ਉਥੋਂ ਰਕਤ ਭਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਥੋਂ ਮਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਬਚਨ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਅੰਤਹਕਰਨ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਸੰਤ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।