ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੋਕੁਲ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ繁ਸਮ੍ਰਿੱਦੀ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਅਤਿਆਚਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਵਿ਷্ণੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਨੰਦ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ, ਭਾਗ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਆਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਗਰਗ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ। ਨੰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਗਰਗ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਪਾਰ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਬਿਨਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਯਗਿਆ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੀਂਹ, ਓਲੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਭੇਜੀ, ਅਤੇ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਆਸਰਾ ਸਨ, ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਗਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਛਬੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਤਿਆਗੀ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੀ ਧਰੋਹਰ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤ, ਵਿਲਕੁਲ ਅਲਿਪਤ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਮਾਨ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉੱਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਸੰਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪਾਉਣਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਨੰਤ, ਸੱਚਿਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਠੰਡ, ਡਰ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ-ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਇਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੁਖੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਰਲੋਕੀ ਧਨ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸੰਤ ਲੋਕ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸੰਤ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਸੰਤ ਹੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਤਸੇਨ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਭੋਗਾਂ ਤੋਂ ਅਲਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਨਰਮੀ ਤੇ ਸਖ਼ਤੀ, ਠੰਡ ਤੇ ਗਰਮੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੂਹਾ (ਸਪਰਸ਼) ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਸੁੱਖਮ ਤੱਤ ਹਨ। ਚਲਨਾ, ਇਕੱਠਾ ਹੋਣਾ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨੇਤ੍ਰਤਵ, ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਤੱਤ—ਇਹ ਹਵਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਹਨ। ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹਾ ਤੱਤ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਤੇਜ (ਅੱਗ) ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅੱਖ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ। ਵਸਤੂ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਗੁਣ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਕਾਰਜ ਹਨ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰਨਾ, ਪਕਾਉਣਾ, ਗਰਮੀ ਦੇਣਾ, ਸਾੜਨਾ, ਠੰਡ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਸੁਕਾਉਣਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਛ ਭੜਕਾਉਣਾ—ਇਹ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ। ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਰੂਪ ਦੇ ਸੁੱਖਮ ਤੱਤ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸਵਾਦ ਲੈਣ ਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀ ਬਣੀ। ਕਸੈਲਾ, ਮਿੱਠਾ, ਕਰਵਾਂ, ਤਿੱਖਾ, ਖੱਟਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਵਾਦ ਇਕੋ ਤੱਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਯੋਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਭੀਜਣਾ, ਠੋਸ ਕਰਨਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣਾ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਾ, ਪਾਲਣਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਾ, ਗਰਮੀ ਬੁਝਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ—ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਸਵਾਦ ਦੇ ਸੁੱਖਮ ਤੱਤ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਗੰਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਨੱਕ ਗੰਧ ਲੈਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੌਤਿਕ ਸੰਯੋਗਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਕੋ ਗੰਧ earthy, ਸੜੀ ਹੋਈ, ਸੁਗੰਧੀ, ਮਿੱਠੀ, ਤੀਖੀ, ਖੱਟੀ ਆਦਿ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਬਣਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਸਨ, ਸਹਾਰਾ, ਅਸਲੀ ਵਿਅਕਤਿਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਛੂਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਰੂਪ (ਵੇਖਣਾ), ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਵਾਦ (ਚੱਖਣਾ), ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗੰਧ (ਸੂੰਘਣਾ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੁਣ ਇੱਕ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਤੱਤ—ਮਹੱਤ ਆਦਿ—ਕਾਲ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ (ਵੀਰਾਟ) ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਦਸ ਪਰਤਾਂ—ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ—ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਸੁਵਰਨ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਜਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਵਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਫਿਰ ਨੱਕ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਹ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਗੰਧ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ। ਗੰਧ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰੂਪ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ; ਉਥੋਂ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਕੰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ। ਵੀਰਾਟ ਨੇ ਚਮੜੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਾਲ, ਲੋਮ ਆਦਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਪੌਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਨਨ ਇੰਦ੍ਰੀ ਬਣੀ। ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ, ਫਿਰ ਗੁਦਾ ਬਣੀ ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹੀ। ਗੁਦਾ ਤੋਂ ਅਪਾਨ ਵਾਯੂ, ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਤੋਂ ਮੌਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਡਰ ਹੈ। ਹੱਥ ਬਣੇ ਅਤੇ ਖੁਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ। ਪੈਰ ਬਣੇ ਅਤੇ ਖੁਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿ਷্ণੂ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਭੇਦ, ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਭੌਤਿਕ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਟ ਕੀਤੀ ਗਈ।