ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੇ ਘਰ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ—ਕਦੇ ਚਿੱਟਾ, ਕਦੇ ਲਾਲ, ਕਦੇ ਪੀਲਾ। ਹੁਣ ਇਸ ਨੇ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੇਕਾਂ ਨਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਮ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਇਹ ਗੋਕੁਲ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਪਾਵੋਗੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਡਾਕੂਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਪਸ਼ਗੁਣ ਵਲੋਂ ਵਿਆਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਆਏ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਦੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗੇ ਹੀ ਗੁਣਾਂ, ਭਾਗ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।" ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸਿੱਧਾ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਏ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਸੀਆਂ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਪਾਰ ਚਮਕ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰੁਕੀ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ, ਓਲੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ। ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਹੰਸਦਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ, ਉਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਛੱਬੀਏਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਸੰਤ ਜਨ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਦੁੰਦਾਂ (ਜੋੜੇ) ਨਾਲ ਵਿਘਨਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਸਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੰਤ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੰਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਵਿਚ ਹੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਠੰਡ, ਡਰ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਉਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਜੀਵਨ ਹੈ; ਮੈ ਦੁੱਖੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਧਨ ਹੈ; ਸੰਤ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਡਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸੰਤ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸੰਤ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ—all ਸੰਤ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਤਸੇਨ (ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ) ਸੰਸਾਰਕ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸਕਤੀ ਰਹਿਤ, ਅਪਨੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਸਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਗੇ, ਸਪর্শ ਦੀ ਗੁਣਤਾ—ਨਰਮੀ ਤੇ ਸਖ਼ਤੀ, ਠੰਡ ਤੇ ਗਰਮੀ—ਇਹ ਹਵਾ ਦੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਹਨ। ਚਲਣ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅਗਵਾਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਤੂਤਾਂ ਹਨ। ਹਵਾ ਦੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਤੇਜ (ਅੱਗ) ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਰੂਪ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀਆਂ। ਪਦਾਰਥ ਹੋਣਾ, ਗੁਣ ਹੋਣਾ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਚਾਨਣ, ਪਕਾਉਣਾ, ਗਰਮੀ ਦੇਣਾ, ਸਾੜਨਾ, ਠੰਡ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਸੁਕਾਉਣਾ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤਰਸ ਲਿਆਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੂਪ ਰੂਪਾਂਤਰਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਧ ਰਸ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਥੋਂ ਪਾਣੀ ਆਇਆ ਅਤੇ ਜੀਭ ਰਸ ਜਾਣਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ। ਕਸੈਲਾ, ਮਿੱਠਾ, ਕੌੜਾ, ਤਿੱਖਾ, ਖੱਟਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਸ, ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੀ ਰਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਹਨ—ਭੀਜਣਾ, ਠੋਸ ਕਰਨਾ, ਸੰਤੋਖ ਦੇਣਾ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣਾ, ਪਾਲਣਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਾ, ਗਰਮੀ ਬੁਝਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰਸ ਰੂਪਾਂਤਰਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਧ ਗੰਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਉਥੋਂ ਧਰਤੀ ਆਈ ਅਤੇ ਨੱਕ ਗੰਧ ਜਾਣਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ। ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੀ ਗੰਧ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ—ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀ, ਗੰਦੀ, ਸੁਗੰਧੀ, ਹੌਲੀ, ਤੀਖੀ, ਖੱਟੀ ਆਦਿ—ਵੰਡ ਜਾਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ—ਸਭ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਆਸਥਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਸਨ ਹੋਣਾ, ਆਸਰਾ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਣਾ। ਜਿਸ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੇ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਲਈ ਹਵਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੇ, ਉਹ ਸਪর্শ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਅੱਗ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੇ, ਉਹ ਦੇਖਣਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੇ, ਉਹ ਚੱਖਣਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੇ, ਉਹ ਸੁੰਘਣਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇੱਕ ਵਸਤੂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਅਕਤਾ ਸਿਰਫ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਤੱਤ—ਮਹੱਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ—ਕਾਲ, ਕਰਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮੰਡ (ਹਿਰਣਮਯੰਡ) ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰਖ (ਵੀਰਾਟ) ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਦਸ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ—ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਥੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਸੁਵਰਨੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਜਲ ਤੇ ਲੱਤ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਲ੍ਹਾ, ਉਥੋਂ ਬੋਲੀ ਨਿਕਲੀ; ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਫਿਰ ਨੱਕ, ਉਥੋਂ ਸਾਹ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਸੁੰਘਣ ਦਾ ਗਿਆਨ। ਸੁੰਘਣ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ, ਉਥੋਂ ਦੇਖਣ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ; ਫਿਰ ਕੰਨ, ਉਥੋਂ ਸੁਣਨ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।